
بعد از یه روز خستهکننده، از سر کار برمیگشتم. مسیر، همون مسیر تکراری همیشگی بود؛ با این تفاوت که چند شبی میشد یه هممسیر پیدا کرده بودم. امشب هم دیدمش. طبق معمول از سوپری، آبمیوهی موردعلاقه خودش و من رو خرید و قدمزنان به راهش ادامه داد.
آدم عجیبی بود، وقتی باهاش حرف میزدم میتونستم خودم رو خالی کنم. تموم افکار و حرفایی که از صبح تو ذهنم نگه داشته بودم و نمیتونستم به کسی بگم، بهراحتی به اون میگفتم. نمیدونم چرا شاید چون اون فقط یه هممسیر بود و بس...
صداش کردم. با وجود هدفون تو گوشش، صدامو نشنید. دویدم و خودمو بهش رسوندم. با همون لبخند همیشگیش اسممو صدا زد و آبمیوهای که برام گرفته بود رو به دستم داد و شروع کرد به حرف زدن. بدون هیچ مکثی حرف میزد. از هر دری میگفت؛ از دعواهای همیشگیش با دوستاش تا کار کردن تو هتل و ملاقات با آدمهای مختلف.
یه لحظه سکوت کرد. بهم خیره شد و خجالتزده گفت: «وای، چقدر زیاد حرف زدم! حالا نوبت توئه، تو بگو روزت چطور بود.»
منم شروع کردم به گفتن تموم حرفای تو دلم. حرفایی که صبح توی ذهنم نگه داشته بودم،حرفام که تموم شد، یهو گفت:
«میدونی، همهی داستانها فقط فریادهایی هستن که میگن: "من وجود دارم."»
پرسیدم: «چطور؟»
ساکت موندم و نگاهش کردم. ادامه داد:
«"من به شکل دردناکی وجود دارم." "من به شکل غمانگیزی وجود دارم." "من به شکل افسرده کنندهای وجود دارم." "من به شکل خندهداری وجود دارم."»
پرسیدم:
«پس چرا اینقدر سخت زندگی میکنیم... انگار که هیچ وقت از بین نمیریم؟»
با آرامش گفت:
«برای اینکه این شکها رو آروم کنیم در نهایت، آدم دست به نوشتن داستانها میزنه. اگه مجبوری داستان بنویسی تا وقتی زندهای بهتره که اونها رو خندهدار بنویسی. من نتونستم اینطوری زندگی کنم ولی تو میتونی با شوخ طبعی زندگی کنی.»
«خداحافظی کردیم. من به سمت خونه راه افتادم و اون به سمت مسیر خودش و من موندم و این سؤال که چند سال بعد، چیزی از من باقی میمونه که فریاد بزنه: "من وجود دارم"؟»🌈