بازم هم پاییز آرام آرام از کوچه پس کوچه های تابستان گذر کرد و آمد اما اینبار بوی پاییز نمی آید بوی نم نم باران نمی آید حتی بوی ماه مهر شعرها هم نمی آید، آری پاییز هم پاییز های قدیم نیست...
نه آن صدای خشخش برگها زیر پا هست، نه آن شور و شوقِ دفترهای نو، نه آن عطر نان و چایِ داغ در بعدازظهرهای بارانی. انگار پاییز، فقط تقویماش عوض شده و بس. دل، اما هنوز همانجا مانده؛ لایِ همان صفحاتِ کهنهای که با بوی مداد و پاککن و کاغذِ کاهی گره خورده بود. پاییز میآید و میرود، اما ما بزرگتر از آن شدهایم که بویش را حس کنیم. شاید هم این ما هستیم که دیگر آن بچههای سادهی دیروز نیستیم؛ بچههایی که پاییز برایشان یعنی شروع، یعنی هیجان، یعنی دفتر و مدادِ نو. حالا پاییز فقط یک فصل است؛ فصلی که میگذرد، بیآنکه ردپایی از خودش در دل ما بگذارد.
آری، پاییز هم پاییزهای قدیم نیست... و ما هم دیگر آن آدمهای قدیم نیستیم. 🍂