
یک شخصیت همیشهحاضر و غایبی در خانهی ما هست به اسم «مامان بقیه». این مامان ملکوتی که هیچ اسم و آدرسی ندارد، چنان خونسرد، مهربان، همهچیز بلد و درعین حال، آسانگیر است که خودم هم گاهی دلم برای زیارتش لک میزند. از آن موجودات افسانهای است که هر وقت اراده کنید پیتزا سفارش میدهد، کاری به ساعتها و روزهای پشتسرهمی که ایکسباکس بازی میکنید ندارد، اعتقادی به مسواک هم ندارد ولی طرفدار بلوزهای کج و شلوارهای پاره است، اجازه میدهد لاینقطع توپ را بکوبید به در و دیوار خانه و لباسهایتان را همه جا پخشوپلا کنید. مامان بقیه پاستیل و شکلات را صبحانهی اصلی میداند و میگذارد آخرین لحظههای عصر جدید و فوتبال ۱۲۰ را هم ببینید و به خواب بهموقع و هورمون رشد و این مقولات وقعی نمیگذارد. مامان بقیه، بیغر و نق، هروقت که اراده کنید با شما به پارک و شهربازی و میآید و توانایی دارد نیمساعت به تابخوردنتان چشم بدوزد و بالا نیاورد. ایشان از همۀ ابداعات ذهنی شما حض میبرد؛ آنقدر که اگر بسرایید «تشت/ بشین برو رشت» ذوقمرگ میشود و هرجا و هروقت، جلوی همکارهایش و غرق خواب، از سرودۀ شما ذوق میکند و برایتان کف میزند.
مامان بقیه بسیار واقعی است؛ تا چند سالی رقیب جدی و سهمگین مادرها است، بعد یک روز ناپدید میشود و جایش را یک کوه طغیان و استقلال میگیرد که جواب آدم را میدهد و چیزهایی را که مامان بقیه میگفت حالا از زبان خودش میگوید. نامش بلوغ است و میتواند در چند ثانیه کاری میکند که دلتان برای مامان بقیه تنگ شود.
اینها را نوشتم که بدانید نویسندۀ این اکانت ابدا «مامان بقیه» نیست ولی مامان یک دختر ششساله است که نقاشیهایی بهزیبایی آن یکی که عکس پروفایل شده میکشد و پسر یازدهسالهای دارد که «مامان بقیه» را این روزها حسابی به رخاش میکشد.