گمشده

من توی 27 سالگی، توی نا کجا آباد ترین قسمت زندگیم ایستادم...

جایی که شاید هیچ زمان فکرش و نمیکردم که بتونم بایستم، دووم بیارم، رشد کنم و با یه من جدید از خودم، به مسیر ادامه بدم.

اما حالا دارم اون و زندگی میکنم.

یادمه همون روزای اول که فکر میکردم یه کابوس عجیب و غریب دامن گیر زندگیم شده، خواب های آشفته میدیدم. اما آشفتگی که من الان مینویسم داشتن شاخ یا دم نبود.

اون شبا، مکررا خواب میدیدم گم شدم و یا همسفر هام من و تنهام گذاشتن. اون اوایل خیلی برام مهم نبود، حتی تا یه مدت دقت نکرده بودم که خواب هام مفهوم یکسانی دارن، برای اینکه هر بار یه جایی با یه موقعیت یا آدمای متفاوت بودم، اما هر بار گم شده بودم.

حتی بعضی اوقات کوچه هایی که گم میشدم از محل های آشنای بچگی من بود..

که میدونسم اگه از کدوم طرف برم، میام توی مسیر درست، اما هر بار، تلاش هام بی فایده بود... انگار توان تصمیم گیری نداشتم.

حالا بعد از دو سال از ماجرا ها و استرس هایی که کشیدم، کمی توان نوشتن وتجزیه و تحلیل پیدا کردم..

من گمشده ای داشتم که باید پیداش میکردم تا به مسیر زندگیم برگردم.من خودم را که نقش اصلی زندگی خودم بود،گم کرده بودم.

اما اینبار متفاوت بود. انگار سرنوشت گوش من و گرفته و قرار نیست تا زمانی که خودم و پیدا کردم، تا زمانی که دردهامو دوا کردم، من و راحت بذاره.

سخته، خیلی سخت، اما من تا اینجا دووم آوردم و از اینجا به بعد هم، حتما موفق میشم.

گاهی صرفا به این فکر میکنم که اگه آدم های قبل از ما دووم آوردن، ما هم دووم میاریم و ادامه میدیم. هرچقدر مقاومتون در برابر زندگی و مشکلاتش کمتر باشه، زود تر توی مسیر درست قرار میگیریم.

شاید حتی مسیر درست، با انتخاب و نظر ما یکی نباشه. اما مهم ترین قسمت ماجرا اینه که ما تمام این مراحل و رد میکنیم و میگذریم.