
شروط ضمن عقد که در صورت امضای مرد، زن می تواند با اثبات آنها طلاق بگیرد به این شرح است:
بیشتر بدانیم: قوانین حقوقی طلاق

روانشناسان و متخصصان حوزه خانواده و ازدواج راهکارهای زیر را برای حل اختلافات دوران عقد و نامزدی ارائه میدهند:
بله. طلاق و مهریه هیچ ربطی به هم ندارند و خانم این حق را دارد تا از یک لحظه بعد از جاری شدن صیغه ازدواج مهریه اش را از همسرش مطالبه کند. پس خانم می تواند هر لحظه که بخواهد مطالبه مهریه کند و تا ابد با همسرش زندگی کند و یا حتی بالعکسِ این موضوع هم در مواردی صادق است. صیغه طلاق جاری شود اما خانم مهریه اش را از آقا دریافت نکرده باشد و هر زمان که لازم دانست برای وصول مهریه اش اقدام کند.
قبل و بعد از طلاق هم می توان مطالبه مهریه کرد. چون در اکثر خانواده های ایرانی در زمان طلاق صحبت از وصول یا بخشش مهریه می شود این باور غلط در عامه به وجود آمده که مهریه فقط در زمان طلاق قابل وصول است.
بر اساس قانون مهریه در لحظه جاری شدن عقد، مهریه به زن تعلق یافته و زوجه می تواند از حق مهریه دردوران عقد نیز استفاده کند، تفاوت مهریه در دوران عقد در وجود و یا عدم وجود روابط زناشویی فی مابین زوجین می باشد، به این ترتیب کسانی که این دوره را سپری می کنند و به شرط باکره بودن زوجه، نیمی از مهریه به وی تعلق می یابد و در غیر اینصورت مالک کل مهریه بوده و می تواند دادخواست مطالبه مهریه را به دادگاه بدهد، به بیان دیگر مهریه دختر باکره نیمی از مهریه تعیین شده می باشد.
لازم به ذکر است در دوران عقد اجرت المثل، حضانت و نحله مصداق ندارد و فقط بحث مهریه و نفقه مطرح است. چنانچه بین زوجین نزدیکی واقع نشده باشد مهریه مندرج در سند ازدواج نصف خواهد شد و زوج مکلف می شود که برای طلاق مهریه استحقاقی زوجه را پرداخت نماید.
طبق قانون مدنی ، هرگاه شوهر قبل از ارتباط جنسی زن را طلاق دهد، زن مستحق نصف مهریه خواهد بود و اگر شوهر مقداری بیش از نصف مهریه را قبلاً داده باشد، حق دارد مازاد مهریه را از زن مطالبه کند. به عبارت دیگر زمانی نصف مهریه به زن تعلق میگیرد که مرد قبل از ارتباط جنسی درخواست طلاق بدهد. اما توجه به این نکته ضروری است که اگر زن در دوران عقد بدون اینکه مرد قصد و درخواست طلاق داشته باشد، مهریه اش را مطالبه کند، مستحق کل مهریه خواهد بود.
بیشتر بخوانیم: شرایط طلاق توافقی در دوران نامزدی

معمولا پس از صدور حکم طلاق توافقی، شوهر هیچ اجباری برای آمدن به محضر ندارد و چون این طلاق با توافق طرفین صورت میگیرد، به لحاظ قانونی رفتن به محضر هم باید با توافق طرفین باشد و نمیشود توافق طرفین را با الزام همراه کرد.
بنابراین برای حل این مشکل شاید بهترین راهکار این باشد که طرفین الزام رفتن به محضر را نیز جزیی از تعهدات خود در دادخواست ذکر کنند تا در نهایت در حکم دادگاه منعکس شود. در این صورت میتوان الزام شوهر را به آنچه خود تعهد داده است، از دادگاه درخواست کرد.