اوایل دی ماه بود، دلم گرفته بود گفتم برم اسنپ یه دوری هم بزنم.
یه آقایی رو جاده مخصوص سر شهرک دانشگاه سوار کردم و رفتم. تو راه باهم صحبت کردیم و از کارش گفت. اینکه اینجا چی کار میکنه و چه مسیری رو طی کرده تا به اینجا رسیده.
از اینهایی که ساکت نمیشینن و حرف میزنن خیلی خوشم میاد. انگار که بهت احترام میزارن و تو رو جزو آدما حساب میکنن.
بر عکس اونایی که ساکت میشینن، یه حس موذب بودن به آدم میدن.
خلاصه به مقصد رسیدیم و پیاده شد.
یه سفر دیگه رو قبول کردم. نزدیک بیمارستان دی بودم. لوکیشن رو زدم دیدم چند متر عقبتر از منه.
خواستم بهش زنگ بزنم بگم محمدرضا بیا کمی جلوتر. بعد با خودم فکر کردم که شاید ناراحت بشه و نیاد.
تا برم دور بزنم و بیام هفت دیقه طول میکشید. ترجیح دادم برم دور بزنم و بیام سر لوکیشنش.
دو سه دیقه مونده بود بهش برسم پیام بهم داد.
نوشت سلام مخلصیم.
نوشتم سلام، داداشمی. الان میرسم.
پیام داد عه فلانی تویی؟
کلی علامت سوال اومد رو سرم. یعنی کی میتونه باشه
در ادامه چند تا پیام داد و چند تا استیکر خنده فرستاد.
مغزم قفل کرده بود، میخواستم کنسل کنم و فرار کنم. یعنی کی میتونه باشه که منو میشناسه. من فقط با این اسم یک نفر میشناختم. خدا خدا میکردم که اون نباشه.
تقریبا رسیده بودم به لوکیشنش، پیام دادم رسیدم
همش تو فکر این بودم که یعنی کی میتونه باشه، نکنه خودشه؟
تو این فکر بودم که سوار شد، خندید وگفت منو تو سرما کاشتی و خواستم سر به سرت بزارم.
به خیر گذشت، اونی که فکرش رو میکردم نبود.
خیلی آدم باحالی بود. گفت منم دنبالت بودم و از کنارم رد شدی و ندیدی.
گفتم کاش زنگ میزدی، من خواستم اذیعت نشی مجبور شدم دور بزنم.
کلی با هم صحبت کردیم. خیلی خوش برخورد و بود.
داستان عجیبی داشت. گفت خدا رو شکر که آزادی داریم
گفتم یعنی ما الان آزادی داریم؟ گفت همین که تو زندان نیستی و بیرون واسه خودت زندگی میکنی خودش آزادیه.
برام از داستان زندگیش گفت و کلی گپ زدیم و خندیدیم. خیلی آدم باحالی بود.
فست فود داشت. دعوتم کرد برم ناهار.
گفتم امروز نه، ولی یه روز حتما میام. قرار شد چند روز بعد روز تولدم یه سر برم پیشش.
گفت حتما بیا برات تولد میگیرم.
بیش از دوماه از اون روز گذشته و نرفتم. شاید تو تعطیلات یه سر برم. یعنی به نظر شما برم؟