ویرگول
ورودثبت نام
سفرنامه
سفرنامه
سفرنامه
سفرنامه
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

به شیرینی یک رویا سفر به دیار مکران

دو تا خانم تنها... به نظر من کنسل کنید. اونجا اصلا برای دو تا خانم تنها امن نیست. این صحبت یک آقای لیدر بود که به تازگی به چابهار سفر کرده بود و حسابی من و همسفر رو به فکر فرو برد. مخصوصا من که کمی از همسفر ترسوتر هستم و چند روز قبل از سفر مدام با خودم فکر میکردم آیا کار درستی دارم انجام میدم نکنه واقعا اونجا نا امن باشه و هزار تا فکر دیگه.

تا اینکه جمعه هشتم اسفند نود و نه صبح ساعت هفت صبح خودم رو فرودگاه مهرآباد یافتم و اینگونه بود که سفر چهار روزه من و همسفر به چابهار آغاز شد.


و اما هتل در بلوچ

هتل در بلوچ، یک هتل سنتی که از شهر حدود بیست کیلومتر فاصله دارد. هتل دارای 16 اتاق 2 تخته بود. برخی اتاق ها تخت خواب و برخی کف خواب بود (اتاق ها به شکل کپرمانند بود دیوارها سیمان بود ولی سقف آن به صورت کپر بود). هر اتاق دارای سرویس بهداشتی و حمام و یخچال، جاکفشی، شامپو و صابون یک میز و یک آینه کوچک بود.


اتاق ها، ملافه ها و سرویس بهداشتی کاملا تمیز بود ولی کمبود سشوار و چای ساز حس میشد.


روز اول سفر به خوبی و خوشی تمام شد. رفتیم برای استراحت و خواب چون برای روز دوم راه طولانی در پیش داشتیم.



هتل سنتی دربلوچ


روز دوم مسیر غرب


به دلیل اینکه مسیر غرب چابهار طولانی تر است پیشنهاد جان محمد این بود که روز اول مسیر غرب رو برویم و ما هم قبول کردیم.


راس ساعت هشت صبح جان محمد زنگ زد و گفت که تو لابی منتظر ماست.


از این همه نظم و وقت شناسی خیلی خوشم میاد و من رو یاد لیدرهای حرفه ای تایلند می انداخت، اگرچه که جان محمد خیلی منظم و آن تایم بود ولی ما معمولا نیم ساعتی عقب بودیم.


هنوز صبحانه نخورده بودیم پس گفتم که ما صبحانه بخوریم می یایم و او باز تاکید کرد که مسیر غرب مسیر طولانی است و برای اینکه بتوانیم به موقع همه جا رو ببینیم باید زودتر بریم ولی خب بدون صبحانه هرگز.


به سالن صبحانه هتل در بلوچ رفتیم. صبحانه شامل پنیر – کره – عسل – مربا – بسته بندی – چای و آب میوه – خیارگوجه – هندوانه و تخم مرغ و لوبیا یا عدسی بود.


صبحانه کاملی بود ولی همینطور که گفتم کیفیت نان ها در چابهار خوب نبود و این ضعف به راحتی حس می شد. صبحانه را خوردیم و ساعت 8:30 خودمون رو به لابی رسوندیم و گشت سمت غرب ما شروع شد.


صبحانه هتل در بلوچ


اولین توقف در باغ های گرمسیری روستای کهیر بود. باغ های گرمسیری که ما دیدن کردیم درخت های زیتون یا گواوا و میوه کنار بود که اون زمان رسیده بود و ما از این میوه ها چیدیم و خوردیم. میوه های خیلی خوش عطری بود. درخت انبه هم بود که البته اون موقع میوه نداشت. باغ موز هم که سال قبل بر اثر سرما کاملا سوخته بود. بعد از دیدن از باغ های میوه های گرمسیری به سمت گل افشان به راه افتادیم.


باغ های گرمسیری کهیر


کوه گل افشان

تپه ای بود که از آن بالا رفتیم تا به نوک تپه رسیدیم. بالارفتن هم خیلی سخت نبود و جای پا داشت. در بالای تپه دهانه ای به قطر یک متر که فعال است و هر چند دقیقه یکبار گل به سمت بیرون پرتاب می شود. بومی ها به کوه گل افشان، ناف زمین می گویند. تابلوهای خطر فرو رفتن در گل در مسیر دیده میشد و جان محمد هم هشدار داد که مواظب باشید خیلی جلو نرید. یک پسر محلی معروف به نام پسر گل افشان اونجا بود که بازدیدکنندگان رو راهنمایی میکرد. درباره گل افشان توضیح میداد با گل ها یک ستاره به عنوان یادگاری درست میکرد و به بازدیدکننده ها میداد گاهی هم برای بالا رفتن و پایین آمدن از تپه کمک میکرد. بدون هیچ چشم داشتی. واقعا چه اسم با مسمایی برای خودش انتخاب کرده بود پسر گل افشان. واقعا انگار که این پسر، پسر گل افشان بود. هرجا هست خداحفظش کند. از گل افشان و پسرش خداحافظی کردیم و به سمت مقصد بعدی راه افتادیم.

۰
۰
سفرنامه
سفرنامه
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید