اول دبیرستان بودم بودم که برای اولین بار رفتم نمایشگاه کتاب و شاید یکی از مهمترین کتابهای زندگیم رو خریدم. بله شاهنامه! با نقاشی مینیاتوری رو جلد من رو به دنیایی از افسانه دعوت میکرد.
خداوند و کیهان و گردان سپهر. این مصرع تخیل رو در من زنده میکرد، به آسمانی فکر میکردم که بی نهایت بود و در این آبی (و یا سیاهی ) بی نهایت هر اتفاقی ممکن بود. در تخیل قانونی وجود ندارد و این دنیای افسانه و شاهنامه است. اما زیبایی شاهنامه این است که با وجود رد کردن قوانین طبیعت، ارتباطات و رفتارهای انسانی قابل درکاند و البته بخشی از تجربهی زیستهی ما.
فرانک و سیندخت و گردآفرید برای من بسیار آشنا اند، گرچه در دنیایی بسیار دور تصورشان میکنم. سیندخت بر تخت شهبانویی نشسته، موهایش سیاه تر از شب و براق تر از الماس است او چندین خدمتکار و ندیمه دارد. با این که نوادهی ضحاک است آدم خوبی است و البته مادری دانا و جسور. او با خرد از جنگ بین همسرش، مهراب و سام جلوگیری میکند. گردآفرید دختر جنگجویی است در دنیایی داستانی که حتی زمانش مشخص نیست. اما من گردآفرید را دیدهام با او حرف زدم، او دختری است که سنتها را رد کرده و میخواهد نقشش را در جامعه ایفا کند. و فرانک مادری است که برای جان فرزندش به کوه پناه می برد و وقتی پسر نوجوانش تصمیم به یورش علیه ضحاک میگیرد او را به اقدامی سنجیده تر دعوت میکند و اینگونه فریدون ایران با شکوه دنیای شاهنامه را میسازد.
شاهنامه دنیایی فرا واقعی است با غول ها و اژدهایان و انسان هایی که ویژگیهای فیزیکیشان عجیب و دور از تصورند. قطعا در هیچ جنگی زمین از سم اسبان نمیلرزد و سپهر هم آبنوس نمیشود اما آسمان را غبار غم میگیرد.