از بهمن ۹۷ شروع میکنم، یک سال قبل از بهمن عجیب ۹۸، بهمن کرونا.
اون روزها تصمیم گرفتم از گوشی و فضای مجازی دور بشم. کتاب Digital Minimalism: Choosing a Focused Life in a Noisy World رو خوندم. نویسنده به یک نکته خیلی مهم اشاره میکنه، میگه که همه ما تجربه تلاش ناموفق برای کم کردن اعتیادمون به فضای مجازی رو داریم، دلیلی که بعد چند روز دوباره به سوشال مدیا برمیگردیم اینه که نمیدونیم با زمان خالیمون چیکار کنیم. راست میگه. قدم اول اینه که فکر کنیم چطور میخوایم چند ساعت در طول روز رو که خودمون رو با سوشال مدیا سرگرم میکردیم پر کنیم، اصلا زمان میخوایم که چیکار کنیم؟ من بعد از مدت‌ها شروع کردم کتاب خوندن، عضو یه کتابخونه شدم. پنجشنبه‌ها صبح پیاده میرفتم کتابخونه چند تا کتاب میگرفتم. بیشتر با خودم خلوت میکردم. خلوت (solitude) با تنهایی (loneliness) خیلی فرق داره. خلوت کردن مهم، مولد و لازمه. باچگاه میرفتم (سلامتی همه داداچای دور از باچگا)، وزن کم کردم. بهتر درس خوندم و نمره‌هام بهتر شد. دیگه درس خوندن عذاب نبود. تو همین کتاب درباره ارتباط با آدم‌ها هم صحبت میکنه، حتما شما هم حرفمو تایید میکنید که تو دو ساعت چت کردن حتی اندازه ۱۵ دقیقه صحبت کردن هم حرف نمیزنیم. من به توصیه نویسنده گوش دادم و دیگه چت نکردم، هر دوستی پیام میداد حالم رو بپرسه یا حال هرکس رو میخواستم بپرسم بهش میگفتم چت کردن اونطور که باید و شاید مطالب رو منتقل نمیکنه، یه وقتی رو مشخص کنیم تماس تصویری بگیریم. بجای هر شب یک ساعت چت کردن با دوستم باهم قرار میذاشتیم آخر هفته دو ساعت همدیگه رو ببینیم، و این کجا و آن کجا.
تلگرام و واتساپ و اینستاگرام و توییتر و ... رو از گوشیم پاک کردم. دوستام تو دانشگاه میگفتن خب اگه محل کلاس عوض شد، اگه کلاس تعطیل شد و ... از کجا میفهمی؟ بهشون جواب میدادم خب شماها بهم میگین دیگه! همش با همیم! ۱۲۰ نفریم! بالاخره یکی تو این دانشگاه پیدا میشه بهم بگه کلاس کنسل شده! تمام حضور من تو سوشال مدیا شده بود هر شب ۱۰ دقیقه یک ربع چک کردنشون با لپ تاپ.
زندگی شیرین و جالبی بود. ریتم خوبی پیدا کرده بودم.
بهمن 98 رسید، استرس آنفولانزا رو داشتیم و تعداد کسانی که ژل ضدعفونی‌کننده که همراهشون داشتن بیشتر شد که بوم! کرونا اومد. دانشگاه تعطیل شد و هر کس آواره‌ی شهر خودش شد.
هر چی رشته کردم پنبه شد. اوایل مقاومت کردم و به فضای مجازی برنگشتم و وقتم رو با بیشتر کتاب خوندن پر میکردم. ولی نشد.
بعضی از اصول رو هنوز حفظ کردم، هنوز هم برای احوال پرسی چت نمیکنم. تماس تصویری بهترین روشه. هم میبینی هم میشنوی، خودتون رو به خاطر تنبلی از این روش محروم نکنید. امتحانش کنید، پشیمون نمیشید.
با چت کردن تبدیل میشید به سلام چطوری؟، به اموجی، به استیکر. با تماس تصویری حضور خواهید داشت.
Duo برنامه خوبیه، ساده و بی قروفر.
برنامه خوب کم نیست، خودتون بلدین سرچ کنید دیگه من الکی کش نمیدم. درسته جایزه خوبه ولی وقت من و شما هم ارزشمنده، به زور نباید کلمه نوشت که متن طولانی تر بشه و مهم تر به نظر بیاد. فکر هم نمیکنم برنده بشم، حس میکنم برنده یکی از پست‌های مثبت و امید به زندگی باشه.
من هم اوایل کرونا مثل بقیه کودکان این سرزمین فکر میکردم که میشه به عنوان فرصتی برای پیشرفت به قرنطینه نگاه کرد. زبان، کتاب، ساز و ....
این روزها مدام این جمله ایوب تو سرم تکرار میشه: توانم کو تا امیدم باشد؟ آتیه‌ام کجا تا صبر پیش گیرم؟ مگر توش و توانم از سنگ است؟ یا تنم از مفرغ؟
شایدم واقعا از سنگیم که از آبان اون سال تا الان هنوز دیوونه پیوونه نشدیم، ما را به سخت جانی خود این گمان نبود.
