هر منبعی در دنیا دارای محدودیت است، آب، خاک، گندم، سطح قابل کشت، نفت، گاز، منابع انسانی،زمان، ثروت یک کشور و... تقریبا ما در همه چیز دارای محدودیت هستیم و نمی توانیم همه چیز را با هم و تا حد دلخواه داشته باشیم.حال چه کنیم؟
در اینجا ما جهت بهره بردن از منابع نیازمند انتخاب بین گزینه های مختلف هستیم. اینکه آیا ما می خواهیم از زمان مان جهت مطالعه استفاده کنیم یا آن را صرف دیدن طنازی های سلبریتی ها کنیم؟ آیا می خواهیم از نفت جهت گذران روزمره زندگی مردم کشور استفاده کنیم و یا از آن به عنوان یک اهرم جهت سرمایه گذاری برای آینده نزدیک و دور کشور هزینه کنیم؟ اینکه می خواهیم چه بخشی از مشتریان را برای ارائه ارزش انتخاب کنیم؟
اما در این وضعیتی که منابع همیشه دارای محدودیت است چه کنیم؟ مدیریت!
بزرگترین چالش بشر در تمام دوران ها بحث کمبود منابع بوده است و هر فرد، شرکت، سازمان و دولتی که به شکل بهتری از منابع استفاده کرده است، وضعیت بسیار بهتری را به نسبت سایرین داشته است.
در واقع کمبود ذاتی منابع با مدیریت صحیح و استفاده بهینه از آن قابل کنترل است.
احتمالا بحث استراتژی یا راهبرد به گوشتان خورده است، اینجاست که این اصل کاربرد پیدا می کند. استراتژی به صورت خلاصه: نحوه صرف منابعی محدودمان جهت رسیدن به اهداف از طریق ارائه ارزش به جامعه هدف می باشد.
در واقع ما منابع را با دید بده بستان بکار می گیریم، به اینصورت که ارزشی خلق کنیم که مزیت های آن در مقابل هزینه هایی که مشتریان می پردازند، بیشتر به چشم بیاید! یعنی ادراک و حس مشتری این باشد که ارزش خدمت و محصولی که دریافت کرده بیشتر از هزینه ای باشد که پرداخت کرده است...