دهها کانفیگ مختلف را تست کردهام. هر بار با سه ارائه دهنده مختلف اینترنت، رایتل، همراه اول و مبیننت. نمیشود که نمیشود. پیام میدهم به دوستانم. «کانفیگ جدید داری؟» «تو وصلی؟» «دارم دیوونه میشم». «سیسکو انیکانکت؟ نه ندارم.» «رو آیفون که نمیشه» اسم دوستان مختلفی در سرم میچرخد و دو دو تا چهارتا میکنم ببینم زشت نباشد ازشان بپرسم ببینم میتوانند کمکم کنند یا نه. گاه در گوگل مینویسم iran و مثل کودکی فقیر که سرش را چسبانده به ویترین مغازهها تیتر خبرها را میخوانم. بعد میروم سراغ چند وبسایت خبری داخلی، زومیت، دیجیاتو، انتخاب، اینها... چشم میچرخانم بلکه خبری ببینم. با مشتی «معلوم نیست چه میشود» برمیگردم. دلم میخواهد در کامنتها فحش بدم. بدترین فحشهایی که بلدم و بگویم ای فلان فلان شدهها یک زمان بدهید، بگویید یک ماه، دو ماه دو روز... یک چیزی بگویید من از این لحظه لحظه گوش به زنگ بودن خستهام. روانم آدامسی جویده شده و تف شده است.
چند روز اول که همه چیز قطع بود راحتتر گذشت. خیالم راحت بود که نمیشود. این روزها اما تک و توک دوستانم وصل میشوند. مدام برایم کانفیگ میفرستند. نمیتوانم بگویم چقدر از آن چند ثانیه از زمانیکه کانفیگ را در پیامرسان داخلی کپی میکنم تا بروم در اپ وارد کنم بیزارم. از آن امید کثافت متعفن که شاید این بار شد. شاید این بار شد. تلگرام الکی میرود روی حالت آپدیتینگ و هیچ. بار اول گول خوردم و گفتم وای شد. اه حالم به هم میخورد از این ذوقهای مسخره. روانم فرسوده شده است. پر از خشم و نفرتم. تلویزیون روشن است و روایت خودش را از حوادث میگوید. در ذهنم فریاد میزنم دروغ میگویید، دروغگوهای لجن. اگر قرار بود نیم درصد از حرفهایتان را بخرم با این قطعی طولانی اینترنت من یکی خریدار همان نیم درصد هم نیستم. صد سال دیگر هم یک طرفه ماجرای خودتان را بگویید صد سال مینشینم و می گویم خفه شو دروغگو. شاید درصدی از حقیقت بین حرفهایتان باشد ولی دیگر اهمیتی ندارد. آدم دروغگو راستش هم به درد نمیخورد.
زندگیام پر شده از امیدهای فرساینده. از این امیدهای سمی که سیستم اعصاب را مورد حمله قرار میدهند و فلجت میکند. لعنت به این امیدهای آشغال. این چند ثانیه فاصله بین کپی کردن یه کانفیگ تا وقتی به چشمم ببینم که کار نمیکند در حالیکه مطمئن بودم کار نمیکند. «این بار شاید شد»ها تیشه میزند به ریشه زندگیام. زندگی را متوقف کردهام به این هوا که شاید شد. شاید نمیشود. اصلا و ابدا نمیشود. احتیاج دارم به یک ناامیدی اساسی. یک ناامیدی درست و حسابی که از این انفعال دربیاوردم. زنده باد ناامیدی. مرگ بر امیدهای الکی.