آن تصویر همان چیزهایی است که دوست داریم داشته باشد و به احتمال زیاد نداشتههای خودمان، کمبودها، نقصها و عقدهها و محدودیتهایمان است.
مثلا اگر ما تا کنون کسی را نداشتهایم که ما را عاشقانه بغل کند تصویری که از آن آدم در ذهن خود میسازیم فردیاست که عاشقانه به آغوشمان میکشد!
برای همین هرروز بیشتر دوستش داریم عاشقش میشویم و در نهایت آنقدر تصویری که در ذهن خود ساختهایم را باور میکنیم که بدون او زندگی بر ما سخت میگذرد و امان از آنروزی که با شخصیت واقعی آن فرد روبهرو شویم و با تصویر ذهنی ما فرق داشته باشد آن وقت است که فرو میریزیم میشکنیم و در نهایت متنفر میشویم از خودمان . و احساس بیارزشی به سراغمان میآید حتما من آدم خوبی نبودم حتما من جذاب نبودم زیبا نبودم دوست داشتنی نبودم و یک عالم از ابن دست خودسرزنشیها و خودتخریبگریها...
باری کاش آدمها قبل ار ساختن تصویر ذهنی از همدیگر در دنیای واقعی بیشتر یکدیگر را ملاقات میکردند و صادقانه به هم میگفتند چه توقعی از هم دارند اینطور شاید میتوانستند تصویر ذهنی را به واقعیت تبدیل کنند!