شش سال از آن روز می گذرد و من هر گوشهای از خیابان یکی شبیه تو را میبینم دلم هری میریزد. درست شبیه عشق اولی که سالهاست خبری از او نداری و با هر صدایی، عطری یا تصویری یادت میآید و دلت هری فرو میریزد، من نیز برای تمام ماشین های شبیه تو در خیابانها و کوچههای این شهر دلم بی هوا میریزد و دلتنگت میشوم . یادم میآید برای خریدنت چقدر ذوق داشتم ذره ذره پولهایم را جمع کردم و کل سایت دیوار و شیپور را گشتم تا یکی مثل تو به رنگ زیبای نقرهای تو پیدا کنم و رویای رانندگیام را بغل کنم.
آن روزها نمیدانستم تو را از دست میدهم و به دلتنگی و اندوه تبدیل می شود میدانی بعد از تو برادر کوچیکم را هم از دست دادم همونی که هر بار میومدم شهرمون میبردت میکانیکی روغنت رو عوض میکرد دستی به سروروت میکشید همونی که بارها پشت فرمونت نشست و میگفت سعیده ماشین خوش دست و تمیزیه شانس آوردی کمتر ماشین کارکردهای اینجوریه. و من محو رانندگی کردنش با تو میشدم. دلتنگی برای تو کم بود دلتنگی نبود میثمم اضافه شد و این پایان ماجرای از دست دادنهام بعد تو و میثم نبود. دو سال بعدش مرتصی را هم از دست دادم همون برادرم که اعتقاد داشت زن ها رانندگان خوبی نمیشن اما تو نگاهش ذوقشو میدیدم که بالاخره بین خواهراش یکی شون ماشین خریده و رانندگی می کنه.
می دانی من هنوز دلم پیش توست شایدم برای همینه تا حالا ماشین دیگری نخریدم شایدم تو از دستم ناراحتی که چرا مدتی گذاشتمت تو پارکینگ خاک بخوری و بهت سر نمیزدم و آخرش هم دادم یکی دیگه برد و تو گاراژ کذایی فروش ماشینها تو تهران و به اندکی بهایی فروختنت و من از اون موقع از اونجا متنفرم اما خداییش یعنی اونقدر از دستم ناراحت بودی که نه پول فروشت فهمیدم چی شد و نه از یادم میری!؟
امروز 1 آذر سال 1404 شمسی است و من نمیدانم دقیقا کجایی؟ آیا تو هم مثل من گرد میانسالی روی موهات نشسته؟ آیا تو هم مثل من رنج کشیدی تو این سالها؟ آیا تو هم دلت برای من تنگ میشه؟ خودت خوب میدونی که اولین ماشینم بودی و من در سن 33 سالگی خریدمت و حالا 45 سالهام با موهای جوگندمی آخرین عکسی که با تو گرفتم همه موهام مشکی بود و برای رفع دلتنگی هر از گاهی بهش نگاه میکنم.
هر سال به خودم میگم امسال ماشین میخرم اما شش سال گذشته نه پولش جور میشه نه میل به خریدنش از ته دلم دارم گویا! تو رفتهای و من در خاطرات شیرین اون روزها هنوز جاموندم! پژو نقرهای من خودتم خوب میدونی که تو برای زنی که که در پیله پروانه شد مساوی بودی با یه ماشین بنز با آخرین سیستم که از سر ذوق خریدنت با تلاشهای خودم دنیا زیر پاهام بود. تو برای من انگیزه ادامه بودی، امید به ادامه دان به ساختن و به رسیدن بودی. وقتی سندت رو به نام زدم بهم قدرت دادی به زنی که از بچگی خیلیها اونو بیدست و پا خطاب کردن و از 15 سالگی وارد دنیای بزرگسالان شد و تمام تلاشش رو کرد که روی پای خودش بمونه و تو بهم تو این مسیرخیلی کمک کردی پژو نقرهای جان که از نظر خیلیها یه ماشین مردانهای من دومین نفری بودم که باهات رانندگی رو تجربه کردم این روزها همچنان بیشتر دلتنگتم و قصه تو تا هر زمان که هستم در ذهنم زنده است! از تو روایت خواهم کرد! نه یادت و نه قصهات هرگز فراموش نمیشود! اگر دوباره روزی ماشینی بخرم تو مثل اولین بچه من میمانی حتی اگر همه آدمیان فکر کنند من دیوانهام. آری من دیوانهام دلتنگی که عاقل و دیوانه نمی شناسد! میشناسد؟
#دنده_عقب_با_اتو_ابزار