آسانسور را دوست دارم، بخاطر آیینه قدی اش!

آسانسور با این آیینهی کثیف و خطخطی، چه قشنگی میتواند داشته باشد؟! اما دوستش دارم مثل هزاران دوستداشتنی که دلیل نداشت. اما تابهحال به دلایل هیچکدام از دوست داشتنها اینقدر عمیق فکر نکرده بودم که به آسانسور فکر کردم.
5 طبقه آنقدر نباید زیاد میشد، اما انگار برای 5 ثانیه به خوب بروی و کلی رویا ببینی، در این فاصلهی 5 طبقه به زیبایی این آیینه فکر کردم. به تمام خطها و لکه هایش و تصویری کجومعوج از منی که خودم را میدیدم و خودم را نمیدیدم.
توی این آیینه نه خال زیر چشمم را دیدم و نه موهای زیر ابرویم نظرم را جلب کرد.
اینجا نه به قدکوتاه و چروک روی آستینم فکر کردم و نه دندانشکستهام روی اعصابم رژه رفت. فقط خودم را دیدم. یک کلیت از خودم که در جزییات حلشده بود و کلی جزییات که کلیات را درهمشکسته بود.
اینجا دیگر نه موهای زبر زیر ابرو روی اعصاب بود و نه دندانشکسته. اینجا من بودم که خودم را نمیدیدم و به تماشای خودم نشسته بودم. آیا این واقعا منم؟
موجود کجومعوجی که میخواست دنیا را بسازد در آیینه ی کهنه و کثیفی پیچخورده. انگار از هر طرف ضربهای میخورد تا دوباره شکل بگیرد و آنقدر مقاومت میکند تا خوشتراش شود. تا نشکند. تا متلاشی نشود تا ...
وقتی در خوابی، در کوتاهترین زمان، کلی رویا و کابوس میتوانی ببینی. در آسانسور اما خواب نبودم. با چشمان باز به ترکهای روی تصویری نگاه میکردم که قرار نبود اینگونه در هم بشکند.
به جبر روزگار به ضعف خودم و به هر چیز تیز و برندهای فکر میکردم که یادگاری شده تا به خاطر بسپارمش. اینجا توی آسانسور در مقابل آیینه قدی خودم را میدیدم که شبیه دیگری شده. صورتم را جلو یک فرورفتگی بردم و احساس کردم شبیه عمه ام.
کمی عقب رفتم و با موجی قدم بلند شد. مثل زنعمو شده بودم. کمی نزدیکتر رفتم و موج روی چشمم افتاد و چشمم بزرگ شد مثل چشمهای دختر همسایه و ...
اصلا در مقابل این آیینه و در این سکوت بهتر میشد تشخیص داد که موقعیتها چگونه مرا شکل دیگران میکنند. وای موقعیتها ....... موقعیتها شما با آدم چه میکنید؟
یادم افتاد دیروز از دست یکی عصبانی شده بودم و کلی پشت سرش غر زدم. آرام که شدم مادر به خاطرم آورد که رفتارم دقیقا شبیه رفتار آن شخص شده بود.
چقدر از خودم بدم آمد... چه موقعیتی بود. موقعیتی افسارگسیخته. موقعیتی مثل آیینه کجومعوج آیینه که انگار با مشت میزند تا ازاین رو بهآن رو شوی...
و الان در آسانسور، در این جابجاییها، در این سکوت و در این 5 لایه از یک خواب عمیق، من بیدارم یا خوابم؟! اینجا حتی اگر خواب باشم با رویای صادقهای در چالشم که هشدار میدهد. زنگ خطر میزند و باسیلی پرتم میکند به راهرو تا بیدار شوم و در موقعیتهای عقب و جلو . یک قدم به راست و سه قدم به چپ، نه شبیه عمه شوم نه زنعمو. نه به زیبایی دختر همسایه شوم و نه به بدیه .........
آسانسور بیدارم میکند و درها باز میشوند و باز حس میکنم چه بینهایت دوستش داشتم این اتاقک سکوت را با آن آیینهی مواج...
به قول رفیق "گاهی یادم میرود سکوت خانه خود من است."