مهمانهای پر سر و صدایی بودند. از آن ناخواندهها که آدم را به وجد میآورند. اولش آنقدر پشت در سر و صدا کردند که بدون شنیدن صدای زنگ، در را به رویشان باز کردم. بعد نمیدانم اصلا سلام دادند یا نه، همینطور سرشان را انداختند پایین و آمدند توی حیاط.. اولش ترس برم داشت که نشناخته و ندیده چرا باید این چهار مهمان بروند تو؟! اما خدایی برخوردشان حرف نداشت و شیفته کمالاتشان شده بودم. اما اجازه ندادم داخل خانه شوند. گفتیم خب، همین حیاط خوب است.

سر صحبت را باز کردم و خواستم بپرسم که از کجا آمدهاید؟ با کی کار دارید؟ آدرس ما رو کی داد؟ اصلا ما رو از کجا میشناسید؟ که یهویی دیدم، مادرجان چادر به سر رفت توی کوچه و هیچ این مهمونها رو تحویل نگرفت. خواستم بگم: ای مادر این چه کاریه؟ مهمون حبیب خداست. یعنی چی تا 4 تا غریبه دیدی منو با این غریبهها تنها گذاشتی؟ بزار بابام بیاد...:(
خلاصه توی دلم هی داشتم به سر مادرجان غر میزدم. تا همین دیروز با تلفن هم حرف میزدم، آمارم رو میگرفت. الان تا دید من مهمون ناخونده دارم، با چادر گل منگلی زد کوچه... اصلا به من چه. بزار بابام بیاد شکایتش رو میکنمJ ولی از کجا معلوم این پدرجان سر به زنگاه طرف عیالش رو نگیره و ما رو به پوست خیار چروکیده، نفروشه؟! این سوالاتی بود که کلا اومده بود تو ذهنم که یهو دیدم یکی از مهمونا که دیگه از تشنگی کلافه شده بود، رفت لب حوض و یه آبی به سر و صورتش زد. کلی شرمنده شدم و خواستم بگم: ببخشید تو رو خدا. آخه اینجوری که مادرجان رفت بیرون، حواسم پرت شد و هیچی تعارفتون نکردم.
مهمونها هم همگی با هم، سری به نشانه بخشش تکون دادن و باز تو حیاط زیر آفتاب نشستن. تو همین حال و احوال بودم که مادرجان کلید رو انداخت رو در و یه یالله گفت در حد لالیگا... یعنی حتما یه آقایی همراهشه .. منم زود برای اینکه اسلام به خطر نیفته، یکی دیگه از چادر گل منگلیهای مادر رو از دسته مبل برداشتم و انداختم سرم.
تا اومدم تو حیاط دیدم کارگر یکی از ساختمانهای نیمه تمام تو کوچه، همراه مادر اومده تو حیاط واستاده و داره با مهمونها اختلاط میکنه. گفتم: این کارگر چه صنمی با مهمون ناخوندههای من میتونه داشته باشه. همین که رفتم حیاط دیدم. مادرجان میگه: تا دیدم حدس زدم اینا برا شما باشه. آخه من تمام همسایههای قدیمی رو میشناسم. هیچکدوم بوقلمون ندارن.
کارگر هم با تشکر گفت: اینا برا آقای مهندسه. اینجا تو کارگاه نگهشون میداریم. در رو یه دقیقه باز گذاشته بودم، دیدم نیستن. خدا پدر و مادرت رو بیامرزه منو از نگرانی درآوردی؟ اگه پیداشون نمیکردم، شرمنده مهندس میشدم.
بعد هم پاهای مهمونای ناخونده منو مثل اسیرجنگی بست و همشون رو با یه فیتیله پیچ انداخت رو دوشش و رفت.. من واستاده بودم و مادر با چادرهای گل منگلی تو حیاط.. یه نگاهی کردمو گفتم: مادرمن آخه این انصافه مهمون به این تپلی رو تحویل نگیری و از خونه بیرونشون کنی؟
مادرجان هم با یه نگاه عاقل اندر سفیهی فرمودن: مال حلال خودم از گلوم پایین نمیره، منو چه به مال حروم... از کی تا حالا حروم خور شدی؟
یا لبخندی که گویا ملیح بود، گفتم: خودشون با پای خودشون اومده بودن. اصلا خدا روزی فرستاده بود در خونمونJبعد که ابروهای مدل 88 مادر رو دیدم، فهمیدم که انگاری عواقب این جملات بدجوری میشه که نباید بشه. با صدای یواشکی گفتم: خب مهمون بودن دیگه. یه ساعت میموندن...
و مادرجان با صدای قوی فرمودن: مال مردم، مال مردمه، چه یه دقیقه، چه یه سال... مادرجان راست میگفت. از بچگیهامون از همون روزها که شروع کردیم نون بخوریم میگفت: تو فقط صاحب اختیار حق و سهم خودت هستی.
خلاصه اینکه مهمونهای بیوفا رفتن، پشت سرشونم نگاه نکردن. من موندم و چادر گل منگلی