
چند سالی بود که دورادور میشناختمش، کمی بزرگتر از من. فقط کمی... فامیلی دور که فقط اسمش را شنیده بودم و میدانستم در یکی از ارگانهای دولتی شغل بسیار خوبی دارد و حتی چند کتاب نیز نوشته و به چاپ رسانیده...
قبلترها که این سوسولبازیهای تلگرام و واتساپ نبود، با ایمیل در ارتباط بودیم. وبلاگی داشتم که برایش نظر مینوشت و بعد از طریق ایمیل دوستی ما شکل گرفت و در تمام سالهای 88 تا 90 و بعد آن از طریق وبلاگ و ایمیل در ارتباط بودیم تا اینکه بعدها در گروههای مختلف فامیلی ادد شدیم و رفتیم تو وایبر، واتساپ و تلگرام تا این دوستی خالصانه ایمیلی بین چتهای صدمن یک غاز گروههای فامیلی رنگ ببازد و دیگر نه در ایمیل و نه در گروه مجال حرف زدنی نداشتیم.
خلاصه به دلیل کار و زندگی گروهها را بیخیال بودم و بعضیها را ترک میکردم و در بعضیها سکوت پیشه میکردم؛ زیرا تجربه نشان داده بود که بین فامیل و آشنا با هزار و هشتاد مدل عقیده و تضاد، حرف نزنی سنگینتری...
خلاصه من و آقای فامیل در گروهی بودیم و نبودیم. شاید بودنمان هم به اجبار بود؛ اما مانده بودیم بی هیچ حرفی و حدیثی. تا اینکه چند شب قبل بنا به دلایلی که توضیحش زیاد هم مهم نیست، در تلگرام به من پیام خصوصی آمد و دیدم که هی یه عکس و یه اسم فیک؛ البته مودبانه نظری رو نوشته و ...
از سر عادت همیشگی باد در گلو انداخته و گفتم: اسم و عکستون فیکه، من با کسی که نمیشناسم حرفی ندارم. البته متوجه بودم که از عزیزان فامیل است و در آن گروه کذایی عضو میباشد؛ خلاصه بعد معرفی خودش سلام و احوالپرسی کردیم. سوالی پرسیدو جوابی دادم. همه چیز مودبانه و در کمال احترام بود؛ ولی هر پیامی که رد و بدل میشد از آن طرف دو طرفه پاک میشد.
من البته عادت به نگهداشتن هر چتی ندارم ولی برایم این پاک شدن زودهنگام کمی عجیب بود و آخر پرسیدم: چرا همه چتهای ما غیب میشن؟
میدانستم که ازدواج کرده ولی نمیدانستم که ازدواج باعث پاک شدن زودهنگام چتهای بین یک دختر مجرد و یک مرد متاهل میشود? خلاصه اینکه وقتی دلیلش را گفت؛ گفتم: بله درک میکنم.
اما دروغ گفتم... درک نمیکردم. درک پاک شدن چتهایی که هیچ حرف دوستانه، عاشقانه و حتی کاری هم نداشت، یعنی چه؟
سوالی بود و جوابی... درمورد یک شخصی که به هر تقدیر فامیل مشترکی بود. همین و همین... احساس کردم، این فرد به خودش، به من و به همسرش اعتمادی ندارد. درگیر این فکر بودم که یهو سعید با هیجان گفت: باجی این دخترعمه جان منو آنفالو کرد..خخخخ
با لبخندی گفتم: خب دو سه روزیه نامزد کرده. شاید نامزدش دوست نداره که اون با تو در ارتباط باشه، باید درکش کنی. البته این تنها یک حدسِ. اصلا مهم نیست کی آنفالو میکنه. همون بهتر که فامیل آنفالو کنن... والله به خدا
اما همین حدس ساده باز هم قابل درک نبود. حس اینکه یک نفر بخواهد نیامده تمامی روابط سالم و بی حاشیه را نابود کند؛ کمی منزجر کننده بود. به نظرم میآمد که نباید به شکل نابودگر وارد زندگی جدید شد که تب تند، زود عرق میکند. فقط من و دیگر هیچهایی که شاید همان اول دلچسب باشد؛ اما بعد تنهایی به بار میآورد و دیگر هیچ...
در همین فکر و خیالها به تمامی روزهای گذشته فکر میکردم به همکار بیچارهای که از ترس خانمش، به او نگفته بود که یک همکار خانم دارد! اما خب تلفنها و قرارهایش با خانمهای دیگر را همه ما در دفتر به چشم میدیدیم.
دروغها و پنهانکاریها از جایی شروع میشوند که صداقت مجالی برای حضور پیدا نکند. خلاصه هنوز در این مملکت مردان غیرتی یا زنان حسودی هستند که زندگی را به کام هم تلخ کنند؛ کرونا، گرانی و شرایط بهانه است...