مرد عجیبی است از آن فامیلهای دوری که هیچوقت نمیبینیشان؛ اما کلی از تو خبر دارند و کلی از آنها خبر داری! اصلاً فامیل ما کلی اینجوریاست. چه با کرونا و چه بی کرونا، بهصورت فریلنسری فامیلیم و کلی از هم خبر داریم ... در قرن یکی دو بار در مراسم ترحیم همدیگر را میبینیم. معمولاً هم مرده پرستیم و امکان ندارد، مجلس ترحیمی باشد و ما برای خوردن خرما و حلوا نرویم! البته کرونا این تنها خوشبختی ما را هم از ما گرفته و چه حیف!!
خلاصه مرد عجیبی است و چندین سالی بزرگتر از من و اعتماد به نفسش البته بلندتر از دماوند! به خیال خودش شاعر است و تخلصی دارد. با شعرهایی که من بیخرد، معنیشان را درک نمیکنم و البته بقیه بهبه، چهچه میکنند!
خب من اهل شعر و شاعری نیستم و از کودکی از حفظ کردن شعر فراری بودم ... اما خب او روحیه حساس و ظریفی دارد و شعرهایی میگوید که 99 درصد از فامیل چاپلوس ما بهبه و چهچه میگویند.
اولینبار که دیدمش، در محل کارش بود. آن زمان آبدارچی بانک بود و البته از رئیس بانک هم بیشتر چیز میز سرش میشد! معمولاً در فامیل هرکسی وام بخواهد، دم آقا را میبیند و هر که دنبال کار و استخدام باشد، این عزیز جان را پارتی خودش میکند.
عزیز جان است دیگر، عکسهایش با بزرگان و قدرتمندان شهر به کنار، ادعای همصحبتی با سران کشوری و لشکریاش را هم نمیشود باور نکرد. خلاصه به او باشد، با تمامی شهدای 8 سال دفاع مقدس هم نانونمک خورده و البته ما فامیل همیشه آویزان هم همیشه باور میکنیم. مگر میشود باور نکرد؟! اما من آن روز برای دریافت اسنادی که مربوط به جاده روستا و مرمت آن بود، مجبور شده بودم با ایشان قرار بگذارم. بحث تحقیق روستا و پروژه پایان ترمم بود و ایشان هم ادعا داشتند که استنادی در اختیارشان است.
خلاصه اولینبار که دیدمش، بحث سالها قبل را پیش کشید و از اینکه خاله جان من به خواستگاریاش جواب منفی داده بود، گله کرد. از همسرش و فرزندانش کلی تعریف کرد و گفت: من به این خوبی. به زنم تا حالا تو نگفتم. اونوقت تو فامیل بهم دختر ندادن و مجبورم کردن برم از غریبه زن بگیرمL حالا اون میگفت و من لابد باید زار زار گریه میکردم!
خلاصه بعد از آن روز آشنایی در بانک و بحث گلایه از اینکه خاله خانم ما ایشان را نپسندیدند، چند باری دوباره با هم برخورد کردیم و سوالاتی باید ردو بدل میشد. این آقای شاعر شروع کردند به تملق که؛ ایکاش من ماشین زمان داشتم و برمیگشتم عقب و بهجای خاله شما از شما خواستگاری میکردم.
خلاصه من در میان زمین و آسمان به هزار مدل جلو خنده خود را گرفته بودم و در جواب گفتم: مگه خانمتون چشه؟ واااا این حرفها چیه؟ بعدم اینکه حالا از کجا معلوم من جوابم مثبت بود؟ بهتر نیست دیگه این بحث رو ادامه ندیم...
ظاهراً سکوت کرد؛ اما دوباره در جلسه بعدی، همین حرفها تکرار شد و من ازکورهدررفته و عطای تحقیقات را به لقایشان بخشیدم. چندین سال گذشته و شاید امروز پسرانش هم دانشجو شده باشند. دوباره یک جایی به هم خوردیم، آنهم چه جایی؟!!

عینک سیاه بزرگی زده بودم و اصلاً باورم نمیشد بعد اینهمه سال چهره مرا به یاد داشته باشد که یهویی بلند شد و گفت: ماشالله چقده عینک بهت میاد! یعنی من بین خنده و اخم در حال ترکیدن بودم که ای خدا این چرا اینقده جلفه؟ خودم را نگهداشتم که نخندم و گفتم: ممنونم از لطفتون... البته بماند که خیلیها در خیلیجاها از عینک، لباس و حتی شاید رنگ رژ لبم هم تعریف کنند و به نظرم جلف نباشد؛ اما این مرد واقعا جلف بود و من از لحن بیانش، هم خندهام میگرفت و هم میترسیدم. یک جورایی حرفش مشمئزکننده بود....
حالا بماند که این حرف سوژه خنده و مضحکه تمامی حضار شد و هرکه مرا میبیند، بدون مقدمه میگوید: عینک چقده بهت میاد! اما به رک بودن و صداقتش بینهایت فکر کردم. به اینکه لااقل احساسش را قایم نمیکند و مثل ما یک آتشفشان پر از حرفهای عاشقانه قشنگ نیست که نمیدانیم کجا و چگونه ابرازشان بداریم.
گاهی تصور میکنم، بیان احساس هم هنر میخواهد و من همانطور که شاعر نیستم، قدرت ابراز حرفهای عاشقانه را هم ندارم و اینگونه در شکست عشقی کلهپا شده و میمانم در حسرت اویی که رفت و اویی که نیامد!
کاش ما هم شجاعت این را داشتیم تا از احساساتمان استفاده کنیمL