
مرغ طوفان را نمیدانم، اما کلی طوفان به من زده که اگر مرغ هم نباشم، لااقل جوجه که هستم! یا نه، جوجه را باد میبرد. همان مرغ طوفان بهتر است؛ البته نه از نوع بختیار گونهاش ... من به درجهای از عرفان و تجربه رسیدهام که خودم را باور کنمJحالا شما باور نکن ...
سال نو در حالی شروع شده بود که بین علما در مورد اول قرن و تاریخ پایان قرن، دعوا بود. گفتم به من چه؟! درد گردن و کتف پدرم را درآورده بود و دلم یک مشتومال حسابی میخواست؛ ولی کاش از خدا یک چیز دیگر خواسته بودم! آنچنان مشت و مالم داد که درد کتف و گردن یادم رفت!
سال تحویل شد و من در حال گرفتن عکس بودم. پدر باز طبق معمول از آن ماچهای آبدارش که اصلاً خوشم نمیآید، روی صورتم چسباند. مادر هم چند سالی است که سعی میکند مرا ببوسد این بار من هستم که نه اشتیاقی دارم و نه توانایی برای این کار!
یکی نیست که بگوید؛ آخر مادر من، آن سالهای کودکی که نیاز به نوازش داشتم، چرا امتناع میکردی؟ تا بوده همین بوده. اوایل به بزرگترهایشان احترام گذاشتهاند و از خجالت در مقابل آنها، مرا نوازش نکردهاند و بعد سرشان به دوتای دیگر گرم شده ...
خلاصه یک زمانی مادرمان، ما را نبوسیده و نوازش نکرده. الان تمام آن خجالتها و فاصلهها در وجود من است! به همین راحتی ...
سال نو شده و پدر طبق روال همیشه، تراولهای نو را میشمارد و به هرکداممان 5 تا از آن پنجاهیها میدهد و میگوید: سفته از من، برکت از خدا ... توی دلم میگویم: خدا به خیر کنه اگر واقعاً به این سفته بستگی داشته باشد، امسال هم مثل پارسال میشود!!
بعد تلفنها شروع میشود. یکی پس دیگری. کرونا بهانه خوبی شده برای فامیلی که تا دیروز خانه هم بودند و امروز تصمیم به دیدوبازدید ما ندارند. البته بماند که همچنان در رفتوآمد بودند و فقط برای ما بهانه کرونا داشتند. یکلحظه فکر کردم، نکند کرونا در خانه ما کمین کرده باشد؛ اما بعد خوشحال شدم که ندیدمشان و ندیدند مرا!!
بعد از تلفنها، همه چیز به روال عادی خودش برمیگردد. سعید پشت کامپیوترش مینشیند و من درازکش کتاب میخوانم. پدر تلویزیون تماشا میکند و مادر دلمه برگ مو میپیچد. انگارنهانگار که سالی آمده و سالی رفته!
به سایت فکر میکنم، به تیمم ... به هدفهایم. چشمهایم را رویهم میگذارم و دوباره مثل قطعات پازل، تیمم را کنار هم میچینم. باید موفق شوم. باید یک کسب و کار خوب و موفق راه بیندازم. باید سئو یاد بگیرم. باید دیجیتال مارکتر شوم. باید سایت گرافیک را بالا بیاورم تا بتوانیم مو کاپ بفروشیم. باید ...
قرار است 5 فروردین به دفتر بروم. خوشحالم که از یکنواختی خانه فرار میکنم و خیابانهای این شهر را میبینم؛ اما 5 فروردین که میشود، پدر خواب تازهای دیده و باز تکرار تمام دخالتهای سال قبل ...
بدنم درد میکند. حال رفتن به دفتر ندارم. حال گریه هم ندارم. سعید باید برود در یک موبایل فروشی کار کند؛ چون پدر معتقد است، آدم باید برای دیگران کار کند و بیمه داشته باشد. سعید هم خسته از زخمزبانهای فامیل و تصمیمات پدر، بیچونوچرا قبول کرده است.
پس سایت را چه کنیم؟ تیممان چه میشود؟ طراحی سایت را چه کسی انجام دهد؟ نگاهی به ساعت میکنم و دقیقهها را میشمارم. چرا عید شد؟ و دوباره شروع روزهای سخت تقلا برای نجات آینده شروع میشود.
خستهام و در مقابل طوفان افکار میایستم. باید خودم را نجات دهم و بادهای مخالف از هر طرف میوزند. شاید در کنار سئو، طراحی سایت هم یاد گرفتمL
این اولین شکست من در سال جدید و میرویم تا دوباره بسازیم.