
وقتی بچه بودیم این مادر جان ما هر سال گندم خیس می کرد تا سبزه عید ما از گندم باشه! گندم هم خب قابلیت گره خوردن داشت. منتها ما هیچی حالیمون نبود:( اما حالا که ما نیاز مبرم به اجرای فرایض خرافات داریم، هسته لیمو و پرتقال سبز می کنه و نمیزاره دست بزنیم که بعد عید میخوام بکارم تو گلدون، خرابشون نکنینااااا:(
یعنی اینم شانس ما داریم؟:(
البته بماند که امروزه دیگه کی با سبزه گره زدن شوهر می کنه؟ تازه درخت ها رو هم به هم گره بزنی، کو شوهر؟!:) قدیما این چیزا اثر داشت :)
شما یادتون نمیاد من اصلا یادم نمیاد ولی در زمان های نه چندان دور و نه چندان نزدیک، عاقدهایی در آسمان حضور داشتند که بدون شاهد و پول شیرینی، عقد دخترعمو و پسرعموها را به هم خوانده و ناف هایشان را به همدیگر متصل می کردند. گرچه ما ندیدیم و گناهش به گردن اونی که میگه J
در یکی از این سال های خوش خیالی شیرین بانوی نه چندان زیبا، نه بسیار زشت ما به دنیا آمد. اما از آنجا که عقدش را در آسمان ها به نام پسرعمو جوادش بسته بودند، درد شوهر نداشت. کلی هم از همان کودکی به دخترهای همسایه پز می داد که تضمینی عروس خواهد شد. این داستان در دبیرستان و بعد از آن کلی جدی تر شده بود و کل دخترهای همسایه و فک و فامیل در حسرت این شانس و اقبال نمی دانستند با عموهای نداشته یا زن عموهای دخترزا چه کنند؟! آن زمان ها مثل الان نبود که فمنیست و برابری دختر و پسر مطرح باشد. اصلا ازدواج هم کلی اجر و قرب داشت.
از طرفی ننه سوره، مادربزرگ مشترک شیرین و جواد روزی هزار و ششصد بار این داستان را تکرار می کرد تا کار از محکم کاری عیب نکند. شیرین و جواد هم کم کم باورشان شده بود که یک عاقدی را در آن روزها دیده اند و بله را گفته اند!!
البته نمی دانم چرا در آن روزها چیزی به نام کودک همسری که چه عرض کنم، جنین همسری هم وجود نداشت و همه خوش و خرم فقط ازدواج می کردند.
روزها گذشت و گذشت تا اینکه جواد به خدمت مقدس سربازی رفت. قرار بود به محض انجام وظیفه برای میهن، بیاید تا وظایف همسری را بر عهده بگیرد. در ماه های اول گاه گاهی به مرخصی آمده و زیر چشمی شیرین را می پایید و کلی دلش قنج می رفت که ای بابا کی این خدمت تموم میشه ؟
در این روزها شیرین هم بی کار نبود. فرش جهازش را می بافت و برای بچه های آینده اش لحاف و تشک درست می کرد. گاهی شیرینی پزی یاد می گرفت و گاهی کلاس خیاطی می رفت.
ننه سوره هم کلی خوش و خرم بود که به زودی نتیجه هایش را هم در آغوش خواهد گرفت تا اینکه روزی روزگاری، جواد خدمت سربازی را به پایان رسانده و آمد.
ننه سوره هم خوشحال و خرم می گفت: دیگه بچم مرد شده برا خودش و وقت زن گرفتنشه.. اما جواد دیگر ذوق و شوق ازدواج نداشت. اگر هم داشت، دیگر شیرین را نمی خواست. به نظرش می آمد که باید پول جمع کند و از این ممکلت برود. شیرین دست و پایش را می بست و در این خاک محدودش می کرد.
خلاصه هر روز صحبت ازدواج بود و هر روز جواد از زیر بار این مسئولیت شانه خالی می کرد. ننه سوره هم که گویا طلاق بزرگی رخ داده باشد، هی جواد را نفرین می کرد و می گفت: آینده شیرین رو خراب نکن. چرا رو بچه اسم گذاشتی و پا پیش نمیزاری؟
جواد بیچاره هم هاج و واج می ماند که بابا تقصیر من چیه؟ اون عاقد خودسر تو آسمون عقد ما رو خوند. نه از ما بله گرفت و نه شاهد خواست. اصلا فسخش می کنم و ...
روزها و سال ها می گذشت. هر سال سیزده بدر شیرین بود و کلی سبزه گره زده .. هر سال سیزده بدر، جواد بود و آرزوی سالی پر از پول برای مهاجرت. خلاصه روزی از همین روزهای سیزده بدر بود که یهویی در میان سبزه های گره زده، شاهزاده ای با اسب سفید یا شاید لندکروز سفید به خواستگاری شیرین بانو آمد.
شیرین یک زبان داشت، یکی دیگه هم قرض کرد و جواب بله داد. خواستگار جان شیرین هم با او ازدواج کرده و او را برای ادامه زندگی به یکی از کشورهای زیبای اروپایی برد. اما جواد بیچاره همچنان در حال پول جمع کردن و نفرین شیرین است که چرا بی وفا به عقد خوانده در آسمان بی وفایی کرد و رفت؟!
البته بیشتر از روی حسادت است و لاغیر L
حالا شما فکر کن این داستان واقعی باشد که نیست... چرا باید عقد پسر عمو و دختر عمو در قبل تولدشان خوانده شود و چرا تا زمانی که فرصت خیانت داریم، این کار را انجام می دهیم ولی اگر فرصت را گرفتند، شکست عشقی خورده و افسرده می شویم؟ من هم نمی دانمJ