از بس این کتابهای شرمنده نباش دختر، خودت باش دختر و ... بین این دخترها محبوب شدن گفتیم ما هم یه همچین تیتری بزنیم، شاید خوشتون اومد?
صبح اول هفته یعنی من چی رو باور کردم که دارم براتون داستانش میکنم؟! کلاَ من خیلی چیزها باور میکنم ولی شما نکنید! از خواب شیرین شبانه تا وعده انتخاباتی فلان کاندید تو انتخابات پارلمان اوتاوا!! اصلا اونا رو بیخیال بریم سر اصل مطلب ...
اصل و فرع نداره! یه روزی یه روزگاری ما تو خونه نشسته بودیم و طبق معمولی این پا روی اون پا انداخته بودیم و داشتیم به تمام جنایات تاریخ بشریت فکر میکریم. حالا چرا جنایت؟ خب لابد به فکر پیدا کردن قاتل بودیم... خانم مارپل خود من بودم. اوشون ادای منو درآورده?
خب نشسته بودم که یهویی با صدای زنگ تلفن، سرنخ از دستم دررفت.. خلاصه درحالی که دنبال سرنخ میگشتم تا دست گربه بلای فراموشی نیفته، گوشی رو برداشتم و با صدای نگرانی گفتم: بله
از اونطرف عزیز دلی فرمودن: خوبی؟ کتابفروشی هستم. کتاب ..... رو داری؟ من هم در حالیکه با چشام کلاف افکارم رو روی دیوار روبروم رصد میکردم، یهویی توی دلم یه غیبت بزرگ رو شروع کردم. هی بابا این عزیز دل که اهل مطالعه نیست. نکنه داره اینو برا من میخره.. اما خب من این کتاب رو نمیخونم کلا رمان عاشقانه به درد من نمیخوره... من دنبال جنایات بشریتمو اگه اون کتاب رو بخونم این کلاف رو کی باز کنه؟!

خلاصه در کمال خوش باوری و در حالیکه تو کفشهام عروسی بود که یکی پیدا شده برا من کادو بخره، گفتم یه تعارف ریز دیگهای هم داشته باشم. بنابراین سینه صاف کرده و گفتم: من از اون جور کتابها خوشم نمیاد. ندارمش و نمیخوامم داشته باشمش...
یهویی صدای عزیزجان و لحن صداشون عوض شد و گفتن: باشه پس. فعلاَ...
فعلاَ هم که میدانید، چیست؟ فعلاَ هزار جور معنا دارد. امروزه خیلیها به جای خداحافظ میگویند؛ فعلاَ... اما عزیز جان ما این کلمه را در جای خودش به کار برد. منتهی از فعل حرفی به میان نیامد تا من خوش خیال بنا را روی همان خداحافظ بگذارم. اما از همه جا بیخبر نمیدانستم که از چند ساعت بعد قرار است یک جنایت دیگر در تاریخ بشریت به ثبت برسد.
آنهم چه جنایتی؟
فعلاَ کار خودش را کرده بود. این بار قاتل من بودم. منِ جانی سلیقه یک بانوی عاشق پیشه را زیر سوال برده بوده و فرموده بودم که از کتابی که ایشان قرار است برای خودشان بخرند، خوشم نمی آید!
خب نه من این کتاب را خوانده بودم و نه ایشان. ایشان شیفته نام یک کتاب بودند و من از اسم آن کتاب گریزان، ایشان قرار بود کتاب را برای خودشان بخرند و جهت یک شوعاف به اینجانب زنگ زده بودند و من خیال میکردم یکی پیدا شده تا ما را به هدیهای خوشحال کند... و در نهایت نظرم را گفته بودم و مجال نداده بود تا بگویم: برا من کتاب میخری بیزحمت یه رمان فلسفی بخر!!!
البته خوب شد که این آخری را نگفتم، والا شعلههای این جنگ همه جا را میگرفت? از چند ساعت بعد دادخواهی شروع شد. از کوچک و بزرگ مرا مورد نصیحت قرار دادند که چرا در ذوق عزیزجان زدهای؟ اصلاَ چرا به آن کتاب گفتهای که خوشت نمیآید؟ دل کتاب هم گویا شکسته بود و باید میرفتم و از دلش درمیآوردم... لابد.. خدا رو شکر نویسنده خارجی بود. والا شاید اگر عزیز جان زبان اصلی کتاب را میدانست به نویسنده کتاب هم میگفت که من چه خبطی کردهام..
دلم برای تمامی نویسندگانی که مورد نقد قرار میگیرند، کلی سوخت. دلم برای خودم که هیچکس برایش هدیه نمیخرد هم سوخت. اما بیشتر از همه دلم برای زودباوری خودم سوخت. بشین سر کلاف رو پیدا کن، پیشی داغونش کرد... آخه بچه تو فکرت پیش جنایات بشریت باشه، اونوقت خودت همچین جنایتی بکنی، خنده دار نیست؟ نه خنده دار نیست؟!
خوش باورنباش دختر!!