38 سال گذشته و من یک چارقد سفید، یک طعم شکلات و یک اسم را به خاطر دارم. زن عمو میگوید: ...شعر نگو مگه تو از اون موقع چیزی به خاطرت مونده؟
زنعمو چه میداند که آن پیرزن با آن شکلاتی که در یک سالگی به من داد، 38 سال است با طعم شکلات و تصویری سفید در ذهنم حک شده است؟! زن عمو بماند و افکار رکیکش و من و خاطرات شیرینم.
و اما آن پیرزن مادر مادربزرگم بود و تنها یک فرزند داشت که آنهم مادربزرگم بود. آنجور که گفتهاند و شنیدهام، تمام ثروتش را فروخت و به مادربزرگم داد تا تنها دخترش صاحب خانه شود و خود در سالهای پایانی زندگی در خانه دخترش ماند و در نهایت در چنین روزی رفت.
چیز زیادی در خاطر یک بچه 17 ماهه نباید مانده باشد. تنها یک تصویر محو از چارقدی سفید و یک شکلات... از وقتی که یادم میاید، به دنبال ننه قیقیلات بودهام... گویا در آن روزهایی که تازه زبان باز میکردم، او را ننه قیقیلات صدا کردهام و همچنان این را واضح و روشن به خاطر دارم.

خلاصه 17 ماهه بودم که رفت. بعد از او هم آدمهای زیادی رفتهاند. آدمهایی با یک عالمه خاطره و چندین آلبوم عکس. آدمهایی که جزئیات تصویرشان در ذهنم بیشتر است و دهان، دماغ، چشم و ابرویشان واضحتر... آدمهایی که حتی تن صدایشان و تکیه کلامشان در گوشم زنگ میزند و ...اما هیچکدام از این آدمها با طعم شکلات به خاطرم نمیآیند. هرکه را یاد میکنم، یا بوی سیگار میدهد یا بوی پیاز...
هرکه را یاد میکنم و به خاطره خوشش میخندم، خیلی سریع خاطراتم گس مزه و خرمالویی میشود. خب بین تمام مهربانیها، خاطرات شیرین و دورهمیها، تلخیها هم بوده، بیماریها هم بوده، دعواها، قهرها و آشتیها هم بوده و ذهن من که فراموشکار نیست، طعمها را قاطی هم میکند تا یک چیزی شبیه خرمالو تحویلم دهد.
اما آن پیرزن، آنقدر فرصت نداشت برای ساخت خاطرات تلخ و ترش و شور... تنها خاطره به جا ماندهاش، شیرین است و همین متمایزش میکند برای یادآوری..
خلاصه که روحت شاد ننه قیقیلات و دیگر هیچ...