
عادت داشت حسودی کند! اصلا حسودی نه اینکه در ذاتش باشد ها، نه... حسودی را آموزش دیده بود و به آن خو گرفته بود!!
حالا شما باور نکن... اما بعضیها خصلتهای بد را آموزش میبینند و بعد به آن عادت میکنند. همین آقا اسماعیل که پا توی شرکت گذاشت، همه مثل او شدند و به مثل او شدن عادت کردند. مثل او شدن کار سختی نبود، یعنی بود ولی به سختی خوب بودن نبود...
مثلا آقا اسماعیل عادت داشت یک پرس غذا بخورد، آن هم غذای خوب... خب بقیه هم عادت کردند حتی اگر اشتها نداشتند. آقا اسماعیل عادت داشت جلو رییس خودشیرین بازی دربیاورد. بقیه هم عادت کردند.. آقا اسماعیل عادت داشت به همه کارهای خود ارزش بدهد و هی از خودش تعریف کند. بقیه هم همینطور شدند...
اما خوب که نگاه میکردم میدیدم، بقیه هم حق دارند مثل او روی اعصاب بروند، چون رییس هم هی از آقا اسماعیل تشکر میکرد و هی سعی میکرد به شکلی با پول دهانش را ببندد. اصلا مگر میشد از کارهای این حضرت ادعا، تشکر نکرد؟!
حتی وقتی پراید هاچبک عهد هجرش را دزد برد، تا یک هفته قول یک پراید صفر را از رییس گرفت. اما خدا خواست و پرایدش پیدا شد. بعد از آن دو جفت تایر، باتری اتمی و سیستم صوتی ماشینش یهویی خراب شدند... البته دزد بیچاره لابد به بهشت رفت! چون باعث شد ماشین لگن مانند آقا اسماعیل رنگ و روی جوانی به خود بگیرد!! قبل از آن که از این حرفها نبود.... بنابراین با حساب سرانگشتی میتوان گفت: گاهی دزدها هم ثواب میکنند، خودشان خبر ندارند.
از همانروزها علائم حسادت کم کم در وجود آقا سیاوش هم مشاهده شد. آقا سیاوش تا قبل از آن کم حرف بود و کاری.. از صبح تا شب کار میکرد و هیچ ادعایی نداشت. اما کم کم یک حسود قهار شد. از آن حسودها که وقتی ماشین یا خانه کسی را میبینند، دچار بیماری نمیدونم چه مرگم شده، میشن!!
البته شاید حق داشت، شاید هم نداشت... به نظرم جای حسادت نبود. مثلا من خودم وقتی دیدم حق ناحق میشود، زدم بیرون و استعفا را نوشتم.. اما او ماند و به جای ترفیع پست و مقام، حسود شد!
من هم هی میگفتم: خب اونا فامیلن. ما چه کارهایم؟! اصلا حقوقمون رو درست درمون بده.. به ما چه که برای کی ماشین میخره و کی رو میفرسته ترکیه؟! اما آقا سیاوش میگفت: چرا ما یه فامیل درست و حسابی نباید داشته باشیم که لذت دنیا رو ببریم؟! کم کم دچار دایی زدگی و عمو زدگی هم شده بود...
خلاصه یکی از روزهای نه چندان رو به راه سال دیدمش با کلی موی سفید و دندونهای خراب.. انگاری 50 سال پیر شده بود. تو دلم گفتم: چی به روز خودت آوردی مرد؟ یعنی ارزشش رو داشت؟!
بعد یه نگاهی به ماشینش کردم و دیدم، هی وای من انگاری حسادت کلی کارساز بوده، طرف به قیمت پیری تونسته یه پراید صفر بخرههاااااا ... با آه سردی گفت: چه فایده وقتی اونا ماشین خارجی سوار میشن، ما باید پراید بخریم؟!
گفتم: باشه بابا، مبارکه ایشالله یه روز بنز میخرین. این حرفها چیه؟ بعد یه نگاهی به من کرد و گفت: تو استعفا دادی به چی رسیدی؟ گفتم: به آرامش...
با نگاه عاقل اندر سفیهی گفت: برو بابااااا .... گفتم: چیه؟حسودیت میشه؟ اصلا حسود هرگز نیاسود:))