هرسال در آخرین روزهای سال، پدربزرگ چند شانه تخممرغ و یک کیسه پیاز قرمز میخرید. این قانون خانه پدربزرگ بود و ردخور نداشت. بعد مادربزرگ بود و این تخممرغ ها!
تخممرغ ها را بعد چند بار شستشو، در قابلمه بزرگی همراه با پوست پیازها میپخت و در سبد بزرگی میچیدشان.. روز عید ملافه سفید بزرگی را در مهمانخانه پهن میکرد.

سبزه عدس، ماهی قرمز، سیب سرخ، سکه، سماق، سمنو و سیر را در ظرفهای سفالیشان روی ملافه میگذاشت و بعد شیرینیها و میوهها، پیشدستیها و کارد و چنگالها را دور تا دور ملافه میچید.
تخممرغهای رنگشده هم در گوشه سفره میماندند تا هر بچهای که برای عید دیدنی آمد، دست خالی نرود. مادر بزرگ بود دیگر...
آن سال هم کلی تخممرغ رنگ شده گوشه سفره هفت سین اش گذاشته بود و به هر کودکی، تخممرغی میداد تا نوبت به شکوفه نوه مهتاج خانم رسید.
مادربزرگ دست به سبد تخممرغ فرو برده و تخممرغی به دست کودک داد که یهو صدای نازنین، عروس مهتاج خانم بلند شد که "شکوفه بزار سر جاش اونا فاسدن، میخوری مریض میشی"!
مادربزرگ که دل شکسته بود، نگاهی به شکوفه کرد و گفت: همین دو ساعت قبل پختمشون. به این زودی فاسد نمی شن که! اما نازنین بانو، نگاهی به مادربزرگ کرد و گفت: حاج خانم معده بچه من حساسِ. ببخشیدا دو ساعت هم بگذره، تخممرغ فاسد میشه...
آن سال عید گذشت و سال بعد مادربزرگ هیچ تخممرغی رنگ نکرد. این بار تصمیم گرفته بود، جوراب بچه گانه بخرد و به هر کودکی یک جفت جوراب بدهد. اما خب جوراب ها که قرار نبود به پای همه اندازه باشند.
آن عید وقتی فرید پسر میر سلیم را دید، یک جفت جوراب زرد رنگ از لای جورابها برداشت و به فرید داد. فرید نگاهی به مادربزرگ کرد و گفت: حاج خانم این رنگش دخترونه است. من یه رنگ دیگه میخوام.
مادربزرگ هم با خوشحالی گفت: باشه بیا سفیدش رو بدم. فرید جورابهای سفید را برداشت و گفت: اینها که اندازه پای من نیست. خلاصه مادربزرگ تمام سبد جورابها را زیر و رو کرد، اما جورابی به سایز پای فرید پیدا نشد. مادربزرگ با شرمندگی گفت: ایشالله سال دیگه جوراب اندازه پات میخرم.
میرسلیم نگاهی به فرید کرد و به مادربزرگ گفت: حاج خانم بچهها رو بدعادت نکن. اینهمه بچه تو فامیل داریم. نمیشه که همشون رو راضی کنی..
اما مادربزرگ اعتقاد داشت که نباید بچهها دست خالی بروند. برای همین هم در عرض سه سوت یک تخممرغ را در پوست پیاز پخت و به فرید داد.
تصمیم گرفته بود از سال بعد هم تخممرغ رنگی در سفره بگذارد و هم جوراب. هر کسی هر کدام را خواست، همان را عیدی می گیرد. اما سال بعد دیگر مادربزرگ نبود.
نه جورابی بود و نه تخممرغی... نازنین خانم نگاهی به من کرد و گفت: خدا رحمت کنه حاج خانم رو، هیچوقت بچهها رو دست خالی نمیفرستاد. فرید نگاهی به شکوفه کرد و گفت: جورابهای سفیدی که به پام کوچیک بود، هنوزم یادگاری نگهداشتم... در همین حال میرسلیم نگاهی به فرید کرد و گفت: تو مگه جورابها رو برنگردوندی به سبد؟
فرید که انگاری بد سوتی داده بود گفت: نهههههههههههههههههه... اما به خیالم بزرگترین یادگاری مادربزرگ، نفس کارش بود که دوست نداشت بچهها دست خالی بروند.