
اینستاگرام اونقده قشنگ بود که هی بدون هدف میرفتم توش. بعد عکسهای این بچه پولدارا رو میدیدم و یا کیف میکردم یا حسودیم میشد!
یه وقتایی هم این عکس نوشتههای عاشقانه یا انگیزشی میرفتن رو مخم که ای بابا، قراره اینجا عکس عکاسی شده بزاریم نه عکسی که با فتوشاپ این آمریکاییهای کافر ساخته شده!
حالا درسته که خودم عکس های عکاسی شده میزاشتم. ولی اعتراف می کنم بعضیاش رو از خان داداش کش میرفتم و نمیدونم این گناه کبیره است یا صغیره. بعد زیر تمام اون عکسها هم کلی چرت و پرت می نوشتم که یه عده یا واقعا یا الکی خوششون میومد.
اما خب خان داداش میگفت: اینستاگرام جای چرت و پرت نویسی نیست. اینا رو برا چی مینویسی؟!
خلاصه بدعادت کرده بودم بهش و از اونجاییکه اعتقاد داشتم آدم باید با عکس و اسم خودش تو دنیای مجازی باشه. گیر این فوامیل (جمع فامیل) سمج افتادم!
آخه آدم با فامیل تو اینستاگرام دوست میشه؟ نه واقعا آدم با فامیل تو اینستاگرام دوست میشه؟
حالا هر کدوم یه ساز میزدن! یکیشون تو صحبتهای سر صبحش با مادرجان میفرمود: این بچههای شما که از کاشیهای مسجد حسن پاشا عکس میگیرن، یه کافی شاپ نمیرن؟ بابا عکس در و دیوار قدیمی به چه دردی میخوره؟!
خان دایی اعتقاد داشت آدم باید از خودش و چلو کبابش عکس بزاره تا چش دشمن کور بشه. اون یکی خان دایی اعتقاد داشت، دختر چرا عکس خودت رو گذاشتی؟ فردا عکست دست نامحرم بیفته چکار میخوای بکنی؟ ما آبرو داریم...
خاله خانم اعتقاد داشت که؛ گل و بلبل و سنبل هم شد کار، آدم لااقل از آشپزی ها و هنرهای دستیش عکس میزاره. لااقل یکی پیدا بشه بگیردش!!
عمه جان هم که معلوم بود همیشه از روی اکراه لایک میزنه و هیچوقت کامنت نمیزاشت. یه روزی فرمودن: تبریز شما یه جای لوکس نداره برین عکس بندازین. هیچکدوم عکساتون لاکچری نیست!!
خان عمو میفرمودن: این پسری که زیر پستت کامنت گذاشته کیه؟ و ....
خلاصه هر روز باید یکی ما رو به راه راست ارشاد میکرد تا رستگار بشیم.
این وسط که کلی آدم داشتن از عکسها و کپشنهای من حرص میخوردن. منم داشتم از کارهای اونا حرص میخوردم. اینکه آخه عزیز من، چرا اینقده مرموز تو دنیای مجازی وول میخوری؟
یا عشقم چرا 15 تا پیج اینستاگرام داری؟
یا عزیز دلبند آخه تو که از سیاست چیزی حالیت نیست چرا اینقده پاچهخاری میکنی؟ و ....
اینقده اونا حرص دادن و اونقده من حرص خوردم. که آخرش رو دل کردم و اینستاگرام رو پاک کردم رفت دنبال کارش... البته باورم شد که من بیشتر حرص خوردم. چون اونا هنوز موندن و حالش رو میبرن...
اما یه عالمه آرامش دارم که اینستاگرام ندارم. اونقده خوبه که نگووووو
اصلا میخوام تمام شبکههای اجتماعی رو پاک کنم تا کلا به آرامش برسم ..
از من به شما وصیت هر وقت هر شبکه اجتماعی بودین با فوامیل دوست نشین. حتی با پدر... یعنی هی باید زندگی واقعی رو فدای مجازی کنی. اصلا خوش نمیگذره...