از قدیم ندیما گفتن: ماهی رو هر وقت از آب بگیری تازه است! دروغ گفتن. شما باور نکن! یکیش خود من تو یه قدم به 40 سالگی اومدم با چند تا جوون 20 -25 ساله همکار شدم. خب که چی؟ خیال میکنین به من خوش میگذره؟! نه به جان خودم. همش باید فکر کنی ببینی چطور با این نسل ناآشنا ارتباط برقرار کنی...
یا ما دهه شصتیها خیلی عقبیم یا این دهه هفتاد، هشتادیا خیلی جلو ... به هرحال روزگار با بالا و پایینهاش داره پدر صاب بچه رو درمیاره .. از همه بدتر چیزی که داره آزارم میده اینه که این نسل به خودشون احترام نمیزارن.. یا لااقل اونایی که من دیدم اینجوری بودن..
بریم سر اصل ماجرا...
ما یه مدتیه با یه عده نسل جوان همکار شدیم که اگه به سنت پیغمبر ازدواج کرده بودیم الان بچه همسن اینا داشتیم. حالا این وسط دو تاشون یه دل نه صد دل عاشق هم شدن. ما که نمیدونیم واقعا یا نه.. خودشون که اینجور میگن...

چشمتون روز بد نبینه من اینجای داستان رو نخونده بودم که هر حرفی بخوام بزنم. هر نصیحت یا پیشنهادی رو با چوب تحجر بزنن. هفته پیش بود که داشتیم درمورد کار بحث میکردیم. دعوا بالا گرفت و عروس آینده یه نگاه عاقل اندر سفیهی به من کرد و گفت: تو از رابطه ما ناراحتی. اینا همش بهانه است. دختری دیگه دخترها همه اینجوری ان.. تو حسودیت میشه!
من خنده! من گریه! من مونده بودم یکی بخوابونم تو گوشش یا کلن با دو دست شکمو بچسبم و رو زمین پهن شم از خنده.. اما داستان خنده دار نبود. داستان رو باید با تمام وجود گریه میکردی که یه دختر داره به تمام دخترهای دنیا و خودش توهین میکنه و میگه: دخترا همشون اینطوری ان. دخترها برا پسرها تور پهن میکنن. دخترها میخوان عشق یکی دیگه رو از چنگش درآرن و...
از طرفی هرچهقدر فکر کردم که من با پسر جوان چه صنمی میتونم داشته باشم، عقلم به جایی قد نداد. گویا عزیز جان در یک خانواده سنتی چشم به جهان گشوده بود و خلاصه به جنس مخالف و باقی داستانها انچنان تسلطی داشت که من تو این 40 سال بهش فکر نکرده بودم.
البته داستان چوب خوردن من از دخترها بارها و بارها تکرار شده و دفعه اولشم نیست. اما خب من چرا بازم به این قضاوتها ناراحت میشم و یا اونا چرا بزرگ نمیشن، مسئلهای بود که یه هفته است ذهنم رو درگیر خودش کرده...
ما آدمها خیلی راحت قضاوت میکنیم. اما نه دیگران رو که خودمون و جنس خودمون رو...