
تابهحال شده آرزویت را ببوسی و بگذاری کنار؟! من که چندین آرزویم را بوسیدهام میدانم این بوسه چه طعم مزخرفی دارد! شاید هم آن لحظه کامم کمی تا قسمتی مزه گس میداد. اما اکنون احساسم این است که چندان هم تلخ نباید میشد!! ولی خب شده...
آرزوی گرمی دستانی که هیچگاه قسمت من نشد، یکی از همان اصول حکمت رواقیه را در دانهدانه سلولهایم نشانده بود. معنیاش را نمیدانستم. گیج و مبهوت، ناآشنا با هر حکمت و اصولی ایستاده بودم و برق حلقه انگشتری نقرهایرنگی در دست چپش را با آرزوی خوب بدرقه زندگیاش میکردم.
آیا در آن سال و روز میدانستم که آمادهباشم برای از دست دادن عمر و امید؟! من چیزی از فلسفه و حکمت نمیدانستم. تمام زندگی من در معادلات ریاضی خلاصهشده بود. در ریاضی دبیرستان که قرار نبود، چیزی خارج از فرمول و قاعده معادله چند مجهولی را حل کند.
ریاضی و فیزیک را چه به Amor Fati؟ من تمام اتحادهای ریاضی را بلد بودم. من تمام هندسه را زندگی میکردم. اما در هیچکدام از قوانین تشابه مثلثها بهاستثنایی برنخورده بودم. من جبر را زیرورو میکردم. مگر برهان خلف میتوانست اینگونه مرا سورپرایز کند؟ اما مات و مبهوت حاصل تمام دسترنج من حسرت بود.
شکسته بودم، شکستم را پذیرفتم... ایستادم و نمردم... ایستادم و از نو ساختم و بارها این اصل چموش حکمت رواقیه، زندگیام را زیرورو کرد..
یکی گفت: آن چیزی که تو را نکشد، قویترت میکند.
این منم در آستانه دهه چهلم زندگی و بارها ازدست دادهام و دوباره ساختهام با هیچ... آن روز بارانی بهمنماه، من بودم و بارانی که روی شانههایم دست گذاشته بود و میگفت: در این وادی تنها نیستی..... امروز چه میفهمم حال تمام آنها که آرزوهایشان را بوسیدهاند و کنار گذاشتهاند برای دیگران...
یک نصیحت کاملا دخترانه: هرکسی گفت؛ بدون تو میمیرم. یک متملق بیش نیست. شایدهم یا دیوانه است و یا ضعیف! من صادقانه گفته بودم و نمردم!! منی که 5 سال ثانیه به ثانیه زندگیام او بود، نمردم...
در آن بهمن سرد زمستان، نگاهش کردم و از او گذشتم. به همین راحتی؟! راحت نبود.. راحت نبود. راحتش کرده بودم. من از او گذشتم و دوباره زندگی کردم که اگر این اتفاق نمیافتاد، اکنون یا مرده بودم یا آرزوی مرگ را در کولهبار زندگی جابهجا میکردم...
بار دیگر در ادامه تحصیل، وقتی پدر با صدایی رسا گفت: "من نمیخوام درس بخونی. برو کار کن خودت خرج معماری رو بده!" بار دیگر تمام آرزوهایم را بوسیدم و کنار گذاشتم... دوباره شروع کردم. باید کار میکردم تا مخارج زندگی و تحصیلم فراهم شود.
دوباره شروع کردم. کار کردم، از آرایشگاه تا حسابداری در آن شرکت کذایی!! در آن 7 سال هم بارها و بارها آرزوهایم را بوسیدم و کنار گذاشتم....
من بارها و بارها با Amor Fati روبرو شدهام، بیآنکه بشناسمش... و امروز چه رهایم من که برای بوسیدن این خواستنیترینهای دلربا، آماده میشدم و در لحظه خداحافظی در آغوشم میگرفتمشان. هم آغوشی گرم و سوزانی که حسرت نداشتنش را ذوب میکرد. من با آرزوهایم ساعتها معاشقه کردم تا بوسه آخر به بهترین شکل مرا بر ادامه این زندگی مصمم کند.
من آرزوهایم را عاشقانه بدرود گفتهام و از آنها به خاطر خودشان گذشتهام و از خودم نگذشتهام که هنوز قصدم زندگی است و چالشی دیگر، تکاپویی قشنگتر و تلاشی مستمرتر...
و امروز باز هم آمادهام برای از دستدادن تمام چیزهایی که با چنگ و دندان محافظشان هستم.