بیست ساعت مانده به بهار

میگن آخر پاییز باید جوجهها رو شمرد. اما هیچکس نگفته آخر زمستون چی رو بشماریم! اصلا ضربالمثلها هم برای یه روزهایی هستن. برا یه روزهایی نیستن.
آخر زمستون هم باید جوجه شمرد!! جوجه ؟! جوجه کجا بود... الان آخر زمستون باید تمام عشقها و انرژیهای مثبت رو شمرد....
98 سال خوبی نبود. همه هم قبول دارن... من نه ها...همه و همه قبول دارن... من نمیگما، حسینقلی هم همین نظر رو داره.. حسینقلی یه شخصیت فرضی بود که معمولا تو شرکت ما خیلی کارها میکرد... مثلا رییس موقع نصیحت کردن میگفت: ببین من تو رو دوست دارم این حرف رو میزنم، چرا به حسینقلی اینا رو نمیگم؟
یا مثلا میگفت: این کارا رو شما نکنید، حسینقلی بیاد انجام بده؟ و .... خلاصه ما مونده بودیم و حسینقلی.. گاهی از فضولی میمردم که ای کاش یه بار این شخصیت مرموز رو ببینم. ببینم چه شکلیه؟
اینهمه سال گذشت و من اونو ندیدم و سوالم بیجواب موند. این 98 هم رفت و من جواب خیلی سوالاتم رو نگرفتم و زدیم که بریم تو 99... گاهی فکر میکنم هر سال برای خودش کلی حسینقلی ناشناخته داره که اگه به وقتش نبینی شون، میرن به سال دیگه و هی این حسینقلی ها زیاد میشن و زیاد میشن.
بیست ساعت مونده به بهار، بهاری که قراره تو تنهایی چهاردیوار خونههامون شروع بشه... دارم فکر میکنم به اندوختههام... کدوم اندوخته؟ ته کارتهای بانکی عنکبوت برج زده!! البته خب اینم میتونه یه اندوخته باشه دیگه... حالا نه برا من. برا عنکبوت!
اما خب بریم سراغ اندوختههای بزرگتر. ... به لطف کرونا که آرایشگاهها تعطیل بود، وقت کردیم جلو آینه به موهای رنگ نخورده یه نگاه بندازیم.. آقا شما میگی موی سفید، ما میگیم موی سیاه.. یعنی یکی دوتا موی سیاه دیدیم و این کشف بزرگی بود که در لابه لای این توفیق اجباری نصیبمون شد. کلی خوشحالی در کرده و ارشمیدس وار به طرف در کوچه دویدیم. منتهی دیدیم کرونا بیرون واستاده برگشتیم تو خونه!
گرچه قیافه هم کم از سوگلی ناصرالدین شاه نداشت ولی ما کجا حضرتعلیه کجا؟ باز اون سوگلی ناصرالدین شاه بودL
بعد از این اندوختهها و اکتشافات بزرگ باید بگم، تو این سال خیلی خیلی خفن، کلی درد شونه رو دارم احساس میکنم. اونقده که بار زندگی سنگین بوده.. شونههام درد میکنن. هی کیسه آب گرم میزارم روش، هی بر میدارم. چین چروکهای صورتم رو هم بیخیال.. اما بریم سر اصل مطلب...
سال پرباری بود در پیدا کردن دوست و ریزش دشمن. یعنی هی از اینور دوست پیدا میکردم از اونور میزدم یه عده رو میزاشتم کنار... اما کلی بچهگی کردم و بعد فهمیدم که خیلی بچهام.. کلی حماقت کردم و بعد فهمیدم کلی احمقم.. کلی دوست داشتم و فهمیدم میشه دوست داشت...
98 تموم شد با شنبههایی که قرار بود نقشه شروع باشه. با یکشنبههایی که می گفتم: حالا شنبه نشد از دوشنبه شروع می کنم. دوشنبه هم اول هفته این فرنگیاست.. دوشنبهها تا تخته گاز میرفتم با سر میخوردم زمین و میگفتم: سه شنبه رو که ازم نگرفتن... سه شنبهها منتظر چهارشنبه بودم تا نامه های یه دوست رو بخونم.
چهارشنبهها مست امید بودم و پنجشنبه ارواح مردگان از جلو چشام قدم رو میرفت. جمعهها هم کلا مزخرف ترین روزهای زندگی منن.. مینشستم برا هفته بعد یه برنامه مینوشتم در حد لالیگاااا...
خلاصه 20 ساعت مونده بود به بهار.. اونقده تو نوشتن این چند کلمه وقت تلف کردم که هی کم شد و کم شد.. بهار بیااااا تو خونه ها غریب موندیم به خدا...
سال نو مبارک...