میگن درد، حواس آدم رو پرت میکنه، ولی اینطور نیست. این رو سرانگشتان تاولزدهٔ من و این فندک، خوب میفهمن.
بابابزرگ خدابیامرزم میگفت: «یه مرد باید همیشه از روی عقل تصمیم بگیره؛ نباید اسیر خشم و هوا و هوس بشه.» منم که بچه بودم و کنجکاو، یه بار پرسیدم: «اگه اسیرشون بشه چی؟»
فندک خوشرنگش رو از جیب درآورد و روشن کرد. انگشتش رو لحظهای به شعله نزدیک کرد و گفت: «دیدی؟ یه ذره درد کافیه تا آدم یادش بره داشت به چی فکر میکرد. گاهی همین تلنگر آدم رو سر عقل میاره.» من محو شعله شده بودم. بابابزرگ لبخند زد و فندک رو بهم داد؛ یادگاریای که سالها نگهش داشتم.
راستش تا همین چند وقت پیش فکر میکردم بابابزرگ حرف بیربطی نزده. اما کمکم به همون فندک معتاد شدم؛ فندکی که بهجای سیگار، انگشتای خودم رو میسوزوند.
همهچیز از وقتی شروع شد که سر کار جدیدم رفتم. هر روز، رأس ساعت هفت و چهلوپنج دقیقه صبح، دختری با موهای حنایی از پلههای مترو پایین میاومد. اولین بار فقط موهاش توجهم رو جلب کرد. روز دوم دوباره دیدمش و روز سوم، چشمام قبل از رسیدن به ایستگاه دنبالش میگشتن. یه روز که نیومد، از غیبتش عصبانی شدم؛ از غیبت کسی که حتی اسمش رو نمیدونستم.
هفتهها گذشت. اول فقط نگاهش میکردم، بعد چند قدم پشت سرش راه میافتادم. یه روز به خودم اومدم و دیدم از مسیر همیشگیم گذشتهام و هنوز دنبالش میرم. ترسیدم؛ نه از اون، از خودم.
یاد بابابزرگ افتادم. فندک رو درآوردم. درد قدمهام رو کند کرد و دختر توی جمعیت گم شد. با اینکه انگشتم میسوخت، از خودم راضی بودم. فکر میکردم راه نجاتم رو پیدا کردم. اما فردا صبح دوباره همونجا بودم.
کمکم فندک هم برام عادت شد. اول فقط وقتی دنبالش میرفتم روشنش میکردم؛ بعد حتی دیدنش کافی بود تا دستم بره توی جیبم. گاهی هم بدون اینکه دیده باشمش، فندک رو توی مشتم فشار میدادم. با یه شعله میخواستم شعلهٔ دیگهای رو خاموش کنم، اما هرچی بیشتر میسوختم، بیشتر ازش طلبکار میشدم.
من بابابزرگ رو خیلی دوست داشتم. شاید هنوزم داشته باشم. اما هر بار که به انگشتای تاولزدهام نگاه میکنم، ازش متنفر میشم. چون بهم یاد نداد وقتی درد دیگه آدم رو سر عقل نمیاره، باید چی کار کرد.
چند وقتیه دیگه فندک رو روشن نمیکنم. فقط پشت سر اون دختر راه میرم و به این فکر میکنم که موهای حناییش بعد از سوختن چه رنگی میشن.