یک سوال بپرسم؟ اگر 300 سال پیش به دنیا اومده بودید، زمانی که هیچ خبری از اینترنت و گوشی نبود، چه شغلی رو انتخاب میکردید؟ من یکی خودم حتماً نویسنده میشم. احتمالاً هم از اینایی که برای پادشاهان مدح و ثنا مینویسند و کیسههای سیم و زر میگیرند.
سوال جالبیه، نه؟ این رو رئیسمون چند ماه پیش ازمون پرسید و من از قبل پاسخی آماده براش داشتم. اما چرا؟ دلیلش برمیگرده به تجربه دوران خدمت.
من سربازی رو یه جای دور افتادهای، تو یکی از روستاهای اطراف آبگرم قزوین گذروندم. دور از هر گونه لپتاپ و گوشی و ... وضعیت خوبی نداشتیم، سرباز کم بود و من با اینکه ستوان سوم بودم، مجبور بودم هر شب نگهبانی بدم. اما دو روز خاص رو اونجا خوب یادمه. خیلی خیلی خوب.
قرار بود همه بچهها برن کاری انجام بدن و برای همین رسماً تو موضع هیچ کسی نبود. نمیگم پادگان، میگم موضع؛ چون ما فقط داخل یه محوطه سیم خاردار بودیم با چند تا کانکس و اتاقک. چون کار فیزیکی بود و منم بیمصرف، بهم گفتن که نگهبان باشم؛ از ساعت 6 صبح تا 12 ظهر. تک و تنها و بالای تپه، کنار یه توپ 23 میلیمتری.
من تو همون دو روز، دو تا از بهترین شعرام رو نوشتم، و از کل اون دوران خدمت، حس میکنم همون دو روز رو واقعاً زندگی کردم.
البته، این نوشتن چیزی نبود که اون موقع جرقه بخوره. قضیه برمیگرده به قبلتر و اوائل بیست سالگیم که با نوشتن داستان کوتاه شروع شد. استعدادم بد نبود، بازخورد محیط بیرونی هم چنین چیزی رو میگفت. حتی یادمه یکی از نوشتههام رو یه سایتی منتشر کرد. جلوتر رفتم تو فاز شعر. ولی خب، از اینا به اصطلاح نون و آب درنمیاومد. برای همین دیگه تمرکزم رو گذاشتم رو همون کار برنامهنویسی.
جلوتر که بیشتر درگیر کار و استارتآپ شدم، یک Plan B برای خودم ساختم. با خودم اینطور گفتم که اگر جایی باشم که دیگه دسترسی به اینترنت و لپتاپ نباشه (مثلاً اگر به جرم قتل بیفتم زندان)، تکلیفم مشخصه: نوشتن، نوشتن و نوشتن. دوران خدمت همیشه به بچهها میگفتم: من تو چیزهایی خوبم که حرف اولشون با ک شروع میشه: کیبورد، کامپیوتر، کیس. به این نتیجه رسیدم که کاغذ هم بهشون اضافه کنم.
بگذریم، بیاییم کمی جلوتر. کار من، مصاحبه و جذب نیروهای برنامهنویس برای شرکتهای خارجی بود. میگم بود، چون دیگه نیست. از همون دی ماه که اینترنت قطع شد، من هم به نوعی رفتم تو فاز تعلیق. بیکار شدم.
اما خب، اینجا بود که اون تجربه خدمت تو گوشم دوباره زنگ زد. شروع کردم دوباره به قلمفرسایی؛ تنها پناه من تو اون روزهای خیلی سخت. برای اولین بار، دوبیتی رو امتحان کردم. خیلی کوتاه، مختصر و مفید (شاید هم غیرمفید). چون دست و دل خودم به طولانی نوشتن نمیرفت و هم اینکه به ذهنم میاد که مخاطب امروزی، حال و حوصله متن بلند رو نداره (نمونهاش همین متن).
خب، برگردیم به امروز. همین الان که دارم اولین مطلب خودم رو برای سایت ویرگول مینویسم، 61 روز از قطعی اینترنت میگذره و 4 ماه از بیکار شدن من. اما واقعیتش رو بگم؟ حس و حال خودم خیلی بد نیست. چون میدونم که خیر و شر این دنیا، هیچکدوم دوامی نداره.
این روزها کار خاصی ندارم. واقعیت، دارم هنر هیچ کاری نکردن رو تمرین میکنم. همین که روتین روزمره خودم رو حفظ کنم، هنر کردم: بازی کامپیوتری، نوشتن و ورزش. البته به دلیل شرایط اینترنت، دیگه نمیتونم توی کانال تلگرام و اینستاگرام، آثار فاخر خودم رو منتشر کنم. این شد که تو بله کانال زدم و الان هم که اومدم تو ویرگول.
چرا اومدم اینجا؟ قطعاً چون میخوام شنیده بشم (البته درستترش: خونده بشم)، اما این برای من فایده اصلی قضیه نیست و نباید هم باشه. دل بستن به چشم دیگری برای مطالعه کارهات، امید عبثیه. به نظرم قضیه بیشتر کاوش خود و خودآگاهیه (یهو فیلسوف شدم).
اینجا احتمالاً بخشی از نوشتههای قبلیم خودم رو بگذارم. چیزهایی که پیشتر تو اینستاگرام نوشته بودم. نوشتههای نثر من، معمولاً تحلیل خودمه، یا روابطم. خیلی به درد کسی نمیخوره. شاید، شاید، یه اپسیلون شعرها رو کسی خوشش بیاد. کلام طولانی شد. به عنوان حسن ختام، یکی از همون دوبیتیها رو تقدیم میکنم خدمتتون:
آن یکی پرها سفید و این یکی مشکیپر است
هر دو میگویند: «یکرنگی کمالی برتر است»
حاصل همفکری بین کبوتر با کلاغ
حکم اعدام همین تنهاترین گورخر است
