امروز چندشنبه است؟ نمیدونم
دیشب خواب عجیبی دیدم...خواب دیدم خوانواده یک عنکبوت غول پیکر رو به عنوان حیوون خونگی خریدن و من به شدت ازش میترسم...مادر در خواب میگوید نترس بزودی مثل برادرت میشه...به نظر میاد عنکبوت از پیاز خیلی خوشش میاد و میوه خوار هست....
از خواب بیدار میشم...
در راه دستشویی کنجکاو میشوم که بفهمم امروز چندم است ....یک تقویمِ دیواری داریم نگاهی بهش میندازم اما نمیتونم بفهمم چون نمیدونم دیروز یا فردا چند شنبه است یا حتی از روی اعداد هم نمیشه چون نمیدونم دیروز یا پریروز چندم بوده.....
امروز خیلی دستم به خوندن پست های بقیه نمیره...فقط دو پست آخر زهره را میخوانم و نیم نگاهی به پست های جدید مینا و تهمتن میندازم به نظر میاد مینا خوشحال و تهمتن ناراحت بوده....بقیه دوستان رو در روز های قبل خوندم و ببخشید که نمیتونم بنویسم چون واقعا ادم منشن کردن نیستم....
مغز تلاش میکند تا وضعیت خانواده ام را به من نشان دهد...پدرم که بدنش درد میکند و مادرم که حتی حوصله ندارد بخوابد...یادآوری این خاطرات مانند ناخن کشیدن روی تخته گچی یا فرو رفتن در پایم... حالم را بد میکند... پدر و مادرم خدایان من هستن...زندگیم چه جسمی و چه روحی به آن ها وابسته است....نمیتونم بگم با درد اونا منم دردم میگیره ولی قطعا میگم با درد اونا حال منم بد میشه...
مشکل این مغز با من چیه؟ چرا همش دوست داره دست بزاره روی نقطه ضعفم با اینکه میدونه کاری از دستم بر نمیاد؟ شاید میخواد من رو عذاب بده شاید مغز من هم دچار مازوخیسم یا همون خودشکنجه گری شده و از این کار لذت میبره....
سعی میکنم مغزم رو مثل فیلما یک موجود زنده و خارج از بدن خودم در نظر بگیرم که دارم باهاش حرف میزنم...
میپرسم مشکلت با من چیه؟ جواب میاد که تنبلی و تا وقتی درمانش نکنی ولت نمیکنم
میپرسم خب این مملکت این بلا رو سر من آورده فکر کردی از بی پولی و بیکاری لذت میبرم؟ جواب میاد که هم لذت میبری و هم لذت نمیبری...تو دوست داری تلاش کنی چون مغزی مثل من داری اما زندگی میان قاتلان و فاسدانی مثل این حکومت بسته شدن درهای خروج تو را تبدیل به آدم تنبلی کرده که نمیخواد کاری بکنه...شاید بهت لغب افسرده هم بدم...
میپرسم خب تو که اینا رو میدونی چرا دست از سرم بر نمیداری و مثل پیرمرد های دهه پنجاهی ریلکس و بی خیال نمیشی؟ جواب میاد که تو به در خواست من گوش نمیدی
میپرسم درخواستت چیه؟ جواب میاد که خیلی ساده است...از تو میخوام که روتین جدیدی داشته باشی...این روتین خودش نوعی وسواس فکری...سخت گیری....حال بهم زن و بدون تفریح هست....
میپرسم خب چرا میخوای عذابم بدی: جواب میاد چون میخوام دلیلی برای تحسین این زندگی داشته باشم...اگر این کار رو انجام بدی منم شاید دست از اذیت کردنت با گوشزد کردن واقعیت های زندگیت بردارم....
دست از این گفتگوی خیالی میکشم...این کارِ مضخرف چی بود؟ مگه فیلمه؟ این نوشته ها توسط همین مغزِ لعنتی نوشته میشن...کدوم انسانِ الاغی اینجوری با خودش حرف میزنه....
حالا بدون خیال پردازی میخوام ببینم این مغزِ لعنتی چی از جونِ من میخواد....فهرستی از درخواست های سختگیرانه که ممکنه حالم رو بدتر کنه...زندگی در این کشور میان بسیجی ها همینطوریه...دوست داری اونا رو بکشی چون هیچ وقت نزاشتن یه زندگی معمولی رو تجربه کنی و دائما به دنبال جنگ و تامین مالیات از جیب تو هستن ولی اخرسر فقط خودت رو شکنجه میکنی....
بگذریم نیم نگاهی به این درخواست ها میندازم:
1.هر گونه غذای گوشتی و پخته شده باید کنار بزاری و صرفا میوه بخوری (زیادی چاقم شاید مغزم خوشش نمیاد)
2.هر روز باید ساعت 5 صبح یا 8 شب در اطراف خونه راه بری و بعدا بدوی تا اینکه شاید یه روزی پول باشگاه رفتن در بیاد
3.باید با دنیای گیم خداحافظی کنی و مشغول برنامه نویسی بشی...با اینکه میدونم تهش هیچی نیست ( اکثر برنامه نویس های ایرانی بیکارن چون فقط فوق تخصص های این حوضه شانسی برای پول در آوردن دارن یا اینکه یه فکرِ بکری بکنی که بتونی سایتی یا ایده ای پیاده بکنی که بتونی از جیبِ این ملتِ فقیر دو قرونی در بیاری)
4.زبان انگلیسی از زبان مادریت مهم تره...باید فارسی رو فراموش کنی و زبان انگلیسی رو جایگزین کنی
5.حداقل روزی نیم ساعت از خونه برو بیرون...فکر کن یک سگ خونگی داری که هر روز باید ببریش پرسه بزنی( تو این مورد از سگ کمترم )
6. به جای این مثبت بازیا و انزوای مضخرف سعی کن یکیو بلند کنی و به جای سر به زیر بودن به کون دخترا خیره شو...با آدما چشم تو چشم شو...پر رو باش و اگر کسی داشت اذیتت میکرد اذیتش کن....بابت این نجابت چقدر پول و اعتبار گیرت اومده تا حالا؟ (مغزم مریضه طفلی تا 13 سالِ پیش مغز خوبی بود ولی رد داده )
7.هر روز راجب پول و بیزنس بخون و تحقیق کن و ببین پول تو کجا خوابیده ( کل رقم حسابم 5 میلیونه که 4 میلیونش پول بیمه است که باید پرداخت کنم)
8.هر روز دوش بگیر و مسواک بزن ( خیلی از دوش گرفتن به صورت مداوم بدم میاد...هر موقع میرم دوش میگیرم احساس میکنم بدنم کثیف تر از قبل شده)
9.از شر اون ریش و سیبیل های لعنتی خلاص شو مگه چقدر تو رو زیبا نشون میدادن تا حالا (تا حدودی موافقم ولی از انجام اینکار به صورت روزانه متنفرم)
10.سعی کن خودت رو برای خودکشی آماده کنی....این دنیا هر چی جلوتر میره کثیف تر و مضخرف تر میشه ( مرسی بابت روحیه)
11.برات مهم نباشه بقیه راجبت چی فکر میکنن...اون پفیوزِ نوروزی رو یادته که همیشه میرفتی تا دم خونه اش دنبالش و میرسوندیش تا دانشگاه اما اخرسر با یه اتوی کوچیک به بدترین شکلِ ممکن باهات برخورد کرد؟ دیگه به آدما فکر نکن و به کیرت نباشه که اون گدا یا جاروکشِ نزدیکِ خونه چی میکشه.....
بعضی از این درخواست ها خوب...بعضی خنده دار و بعضی شرم آوره....اما مغز من ولم نمیکنه و دائما بهم دستور میده که باید این کارا رو بکنم....باور کنین حتی اگر انجامشون هم بدم هیچ احساس رضایتی نمیکنم فقط دیگه این مغز لعنتی تا وقتی انجامشون بدم خودخوری نمیکنه...اونم تازه شاید .....
از این به بعد ممکنه این کارا رو انجام بدم...نمیتونم پشتوانه خوبی برای دختری باشم....نمیتونم مایه افتخار خانواده ام باشم....نمیتونم آینده مناسبی رو برای خودم تصور کنم ولی خب این مغزِ لعنتی رو حداقل میتونم با انجام این کارا تا حدودی خاموش نگه دارم....
مغز شما هم مانند این مغزِ زنگ زده شما رو وادار به کارایی میکنه که حتی از نظر خودتون مضخرفه؟ این یه مشکلِ روانیه یا عادیه؟
