اضافه کردن زاویهدید تازه، بهخودیخود داستان را عمیقتر نمیکند. اگر شخصیت جدید فقط برای گزارشدادنِ اتفاقاتی وارد شود که شخصیت اصلی از آنها بیخبر است، نتیجه معمولاً چیزی جز پراکندگی، افت ریتم و احساس «شاخهزدن بیدلیل» نیست.
زاویهدید جدید زمانی ارزشمند است که:
داستان را به سوی تصمیمی تازه هل بدهد؛
حقیقتی را آشکار کند که از نگاه شخصیت اصلی دستنیافتنی است؛
برداشت ما از یک شخصیت یا حادثه را تغییر دهد؛
تعارضی مستقل ایجاد کند؛
و در نهایت، به نقطه برخوردی اجتنابناپذیر با خط اصلی برسد.
اصل طلایی این است:
هر زاویهدید تازه باید نهفقط داستان را نشان دهد، بلکه داستان را تغییر دهد.
پیش از هر چیز: فرق «قهرمان»، «راوی» و «زاویهدید» را بدانیم
بسیاری از نویسندگان این سه مفهوم را یکی میگیرند.
قهرمان شخصیتی است که بیشترین بار تحول، تصمیم و پیامد را بر دوش دارد.
راوی صدایی است که داستان را تعریف میکند.
زاویهدید یا کانونیسازی تعیین میکند ما جهان را از پشت چشم چه کسی تجربه کنیم؛ چه چیزی را ببینیم، چه چیزی را نفهمیم و چه چیزهایی را اشتباه تفسیر کنیم.
ممکن است یک رمان راوی سومشخص داشته باشد، اما در هر فصل ذهن شخصیت متفاوتی را دنبال کند. در این حالت، راوی ثابت است، ولی زاویهدید تغییر میکند.
نکته مهم این است که تغییر زاویهدید، در واقع تغییر «دستگاه ادراک» داستان است. با تغییر POV فقط دوربین را جابهجا نمیکنید؛ بلکه عینک اخلاقی، عاطفی و ذهنی خواننده را نیز عوض میکنید.
۱. اصل «قهرمانِ داستانِ خود بودن»
بزرگترین خطا در طراحی POV دوم این است که نویسنده آن را با این سؤال آغاز کند:
ادامه در....
https://sr1000.blogix.ir/post/147