چگونه زبان به محیط، قانون، فرهنگ و حافظه تبدیل میشود
جهانسازی را معمولاً با نقشه، تاریخ، نظام سیاسی، اسطوره، فناوری یا قواعد جادو میشناسیم. اینها زیرساخت جهاناند، اما زیرساخت بهتنهایی تجربه نمیسازد. ممکن است نویسنده صدها صفحه دربارهٔ سلسلههای پادشاهی، جنگهای قدیمی و مناسبات اقتصادی یادداشت داشته باشد و بااینحال، جهان او هنگام خواندن چیزی بیش از یک پسزمینهٔ قراردادی به نظر نرسد. دلیل ساده است: اطلاعاتی که در دفتر نویسنده وجود دارند، هنوز به مادهٔ داستان تبدیل نشدهاند.
جهانسازی نثری از جایی آغاز میشود که علتهای بزرگ به پیامدهای کوچک تبدیل شوند. جنگ باید روی دیوار مدرسه رد گذاشته باشد؛ کمبود آب باید در رفتار سلمانی دیده شود؛ سلسلهمراتب اجتماعی باید فاصلهٔ بدنها را تنظیم کند؛ فناوری باید فعلهای زبان را تغییر دهد؛ اقلیم باید به بو، صدا و پوست راه پیدا کند. خواننده نباید فقط بداند جهان چگونه کار میکند، بلکه باید از روی شواهد پراکنده، منطق آن را استنباط کند.
تز اصلی این مقاله چنین است: در جهانسازی نثری، زبان فقط جهان را توصیف نمیکند؛ خود به بخشی از مادهٔ جهان تبدیل میشود. انتخاب فعل، جزئیات محیطی، جنس تشبیه، الگوی حسی، فاصلهٔ میان آدمها و حتی ریتم جمله میتواند تاریخ، قانون، فرهنگ و عاطفه را حمل کند.
۱. تفاوت اطلاعات جهان با تجربهٔ جهان
جملهٔ «شهر سالها با کمبود آب روبهرو بود» اطلاعات روشنی میدهد، اما هنوز تجربهای ایجاد نمیکند. در مقابل، این جمله را در نظر بگیرید:
ادامه در....
https://sr1000.blogix.ir/post/143