رابطهی داستان، طرح، محتوا و تکنیک در نویسندگی
وقتی دربارهی «نویسندگی» صحبت میکنیم، خیلی زود با مجموعهای از مفاهیم روبهرو میشویم که گاهی بهجای یکدیگر استفاده میشوند: داستان، طرح، محتوا، فرم و تکنیک. اما این مفاهیم یکی نیستند.
یکی از پرسشهای مهم این است که آیا نویسنده ابتدا داستان را در ذهنش میسازد و بعد تکنیک مناسب را برای روایت آن پیدا میکند، یا اینکه خودِ تکنیک میتواند در کشف و شکلگیری داستان نقش داشته باشد؟
پاسخ ساده این است: هر دو اتفاق ممکن است رخ دهد.
نویسنده ممکن است ابتدا طرح نسبتاً کاملی داشته باشد و سپس تصمیم بگیرد آن را چگونه روایت کند. اما ممکن است تنها یک تصویر، یک شخصیت، یک موقعیت یا یک احساس مبهم در اختیار داشته باشد و در جریان انتخابهای روایی، بهتدریج بفهمد داستانش واقعاً دربارهی چیست.
برای درک این رابطه، ابتدا باید تفاوت میان داستان، طرح، محتوا و تکنیک را روشن کنیم.
داستان با تکنیک یکی نیست
فرض کنید هستهی اولیهی داستان این باشد:
زنی بعد از سالها به خانهی کودکیاش برمیگردد و متوجه میشود برادر مردهاش هنوز در خانه زندگی میکند.
این هنوز فقط یک ایده یا موقعیت است. ما هنوز نمیدانیم:
واقعاً برادرش زنده است یا زن دچار توهم شده؟
داستان از لحظهی ورود زن شروع میشود یا از کودکی او؟
مخاطب از ابتدا حقیقت را میداند یا همراه زن آن را کشف میکند؟
روایت از دید زن است یا همسایه؟
ماجرا ترسناک است، روانشناختی است یا دربارهی سوگ و انکار؟
اینجاست که تکنیک وارد میشود.
تکنیک تعیین میکند مخاطب این موقعیت را چگونه تجربه کند.
بهطور ساده:
داستان میگوید چه اتفاقی میافتد.
تکنیک تعیین میکند مخاطب چه زمانی، با چه اطلاعاتی و از چه زاویهای آن اتفاق را تجربه کند.
اما همین انتخاب تکنیکی میتواند معنای داستان را نیز تغییر دهد.
بنابراین تکنیک صرفاً چیزی نیست که بعداً روی یک داستان آماده قرار بگیرد. گاهی انتخاب تکنیک، خودِ داستان را به مسیر دیگری میبرد.
دو روش اصلی در فرایند نویسندگی
ادامه در....
https://sr1000.blogix.ir/post/177
کانال تلگرام و مقالات بیشتر :
https://t.me/fononnevisandegi