مقدمه: آیا نویسنده باید همهچیز را از صفر اختراع کند؟
وقتی نویسندهای در میانهی داستانش گرفتار میشود، ممکن است با پرسشهایی دشوار روبهرو شود: راز داستان را چگونه آشکار کند؟ قهرمان را چطور از بنبست نجات دهد؟ رابطهی دو شخصیت را چگونه به بحران برساند؟ پایان تراژیک یا غافلگیرکننده را چطور بسازد؟
در چنین موقعیتی، آیا نویسنده باید همهچیز را از ابتدا خودش کشف کند؟
پاسخ، لزوماً مثبت نیست. نویسنده برای حل مسائل داستانی مجبور نیست هر بار چرخ را از نو اختراع کند. او میتواند به داستانهایی که پیش از او نوشته شدهاند نگاه کند، راهحلهای آنها را بررسی کند، منطقشان را بفهمد و سپس با توجه به جهان، شخصیتها و نگاه خودش، پاسخی تازه بسازد.
این همان معنای واقعی تعبیر «بر شانههای غولها ایستادن» است: استفاده از تجربهی پیشینیان برای دیدن افقهایی دورتر؛ نه اینکه جای آنان بایستیم و نه اینکه مسیرشان را عیناً تکرار کنیم.
هیچ نویسندهای در خلأ نمینویسد. داستاننویس همیشه درون یک سنت ادبی، تاریخی و فرهنگی فعالیت میکند. او از کتابهایی که خوانده، افسانههایی که شنیده، فیلمهایی که دیده، شکستهایی که تجربه کرده و حتی آثاری که از آنها بیزار بوده، تأثیر میگیرد. مسئله این نیست که آیا نویسنده تأثیر میپذیرد یا نه؛ مسئله این است که با تأثیرهای خود چه میکند.
«غولها» چه کسانی هستند؟
در نگاه نخست، ممکن است تصور کنیم غولها فقط نویسندگان مشهور و کلاسیکاند؛ کسانی مانند شکسپیر، دانته، تولستوی یا فردوسی. اما معنای این استعاره گستردهتر است.
غولها میتوانند شامل این موارد باشند:
نویسندگان بزرگ گذشته و حال؛
آثار ادبی ماندگار؛
افسانهها و روایتهای عامیانه؛
تجربههای داستانی نسلهای پیشین؛
نظریهپردازان ادبی و روایتشناسان؛
حتی شکستها و اشتباهات نویسندگان دیگر.
یک داستان ضعیف نیز میتواند چیزی به نویسنده بیاموزد. ممکن است به او نشان دهد که یک پایان ناگهانی چگونه اثر را خراب میکند، یا شخصیتپردازی سطحی چگونه مانع همدلی خواننده میشود.
«ایستادن بر شانهها» نیز به معنای خواندن ساده و منفعلانه نیست. این تعبیر یعنی:
ادامه در....
https://sr1000.blogix.ir/post/155/