وقتی زنده هستیم، شبیه یک تابلوی نقاشی در حال کشیده شدنیم؛ خیس، مبهم و تغییرپذیر. ما انسانها رو در بین هیاهوی روزمره، پشت نقشهای اجتماعی و بین تلاطم مدام «شدن» میبینیم. به همین خاطره که شناخت واقعی آدمها تا زمانی که هنوز کنارمون نفس میکشن، اینقدر سخته.
اما تا حالا فکر کردیم چرا ابعاد واقعی انسان، دقیقا زمانی روشن میشه که دیگه حضور نداره؟
کارل سندبرگ، شاعر آمریکایی، جملهی بینظیری داره:
«ابعاد واقعی یک درخت وقتی مشخص میشود که بر زمین میافتد؛ در مورد انسان هم همینطور است.»
تا زمانی که درختی استوار ایستاده، شاخ و برگهاش و سایهاش جلوی چشم ما رو میگیرن. ما حیاتش رو میبینیم، اما نمیتونیم قامت و مقیاس دقیقش رو بسنجیم. در زندگی ما هم، مشغلهها، نقابها و شلوغیهای روزمره همون شاخ و برگهایی هستند که مانع میشن بقیه اثر واقعی ما رو بر جهان ببینن. تنها وقتی این درخت روی زمین میافته، تازه عیار و اندازه واقعیش مشخص میشه.
به نظرم زندگی رو باید مثل یک کارخونه پازلسازی ببینیم. ما در این دنیا چیدمانگر پازل نیستیم، بلکه کارگر خط تولید کارخونه هستیم!
هر تصمیم، هر رنج، هر خنده و هر انتخابی که میکنیم، تولید یک قطعهی جدیده. ما با اشتیاق قطعه میسازیم و روی پازلهای قبلی میذاریم. اما تا وقتی چرخ این کارخونه میچرخه، دیدن «تصویر نهایی» غیرممکنه، چون همیشه قطعهی فردا میتونه معنای تمام قطعات دیروز رو تغییر بده.مرگ، نقطهایه که چرخ کارخونه میایسته.وقتی آخرین قطعه ساخته شد، دیگر قطعهی جدیدی اضافه نمیشه. حالا وقت اونه که تمام پازلهایی که در طول این سالها ساختیم، کنار هم چیده بشن. تازه توی اون لحظه است که روایت و داستان واقعی ما شکل میگیره. حقیقت ما در تکتک اون قطعات نیست، بلکه در اون تصویر کلی هست که بعد از آخرین قطعه رو میشه.ما همگی معمار اون پازلی هستیم که با هر نفس قطعاتش رو میسازیم، بدون اینکه تصویر نهاییش رو کاملا دیده باشیم.
حالا اگریک لحظه مکث کنیم: اگر همین امروز، به هر دلیلی، چرخ کارخانهی پازلسازی ما از حرکت بایسته و درخت وجودمون رو زمین بیفته، قطعاتی که تا این لحظه ساختیم چه تصویری میسازه؟ آیا داستانی که از کنار هم چیدن پازلها روایت میشه، همون چیزیه که دوست داریم از خودمون به یادگار بذاریم؟