تا کی آخر چو بنفشه سر غفلت در پیش حیف باشد که تو در خوابی و نرگس بیدار
خورشید که زد شعر سپیدی بنویس برنامه ی جذاب مفیدی بنویس
خورشید هم از شعر خوشش می آید هرصبح رباعی جدیدی بنویس
دو گیسو را به دوش انداختی تو ز ملک دل دو لشکر ساختی تو
به استمداد چشم و زلف و رخسار به یکدم کار فایز ساختی تو
هرکه فرهاد شود در ره عشق همه کس در نظرش شیرین است
تهمت کفر به عاشق نزنید عاشقی پاکترین آیین است
نگارینا دل و جانم ته داری همه پیدا و پنهانم ته داری
نمی‌دونم که این درد از که دارم همی دونم که درمانم ته داری
با هر که دلم ز عشق تو راز کند اول سخن از هجر تو آغاز کند
از ناز دو چشم خود چنان باز کنی که‌آن دم زده لب به خنده‌ای باز کند
در عشق تو از بس که خروش آوردیم دریای سپهر را به جوش آوردیم
چون با تو خروش و جوش ما درنگرفت رفتیم و زبان‌های خموش آوردیم
ای کاش دلم اسیر و بیمار نبود در بند نگاه او گرفتار نبود
من عاشق و او ز عشق من بی خبر است ای کاش دل و دلبر و دلدار نبود
در مذهب عاشقان قرار دگر است وین باده ناب را خمار دگر است
هر علم که در مدرسه حاصل گردد کار دگر است و عشق کار دگر است
سردم شده است و از درون می‌سوزم حالا شده کار هر شب و هر روزم
تو شعر مرا بپوش سرما نخوری من دکمه این قافیه را می‌دوزم
