
نوشتن از کجا شروع میشه؟
از اونجایی که تصمیم میگیری بنویسی؟ نه!
از اونجایی که فکر میکنی باید بنویسی؟ نه!
از اونجایی که دلت میخواد بنویسی؟ نه!
نوشتن از جایی شروع میشه که صفحه رو باز میکنی و بدون فکر کردن با تمام وجود دستت رو میبری به سمت کلیدهای زیبا یا زشت کیبورد و اولین حرف و اولین کلمه رو مینویسی.
قبل از این اتفاق هیچ چیز دیگه ای وجود نداره به جز توهم. توهم نوشتن. تو ذهنت فکر میکنی داری مینویسی ولی هیچ کاری نمیکنی.
فکر میکنی برای نوشتن حتما باید دانشمند باشی ولی میبینی نیستی و بی خیال میشی!
فکر میکنی نوشتن برنامه ریزی میخواد. ساعت مشخص میخواد ولی داری اشتباه میکنی.
فکر میکنی نوشتن احتیاج به فکر کردن فراوون داره ولی نمیدونی که نباید راجع بهش فکر کنی.
فکر میکنی نوشتن، دونستنِ یه سری قواعد رو میخواد، و نمیدونی بی قاعده باید بنویسی.
شروع نمیکنی چون میترسی. از اونایی میترسی که مینویسن. از اونایی میترسی که یاد گرفتن نوشتن رو و خوب مینویسن. میترسی مسخره ات کنن. میترسی آبروت جلوی غریبه و آشنا بره ولی نمیدونی هیچ کسی با نوشتن آبروش نمیره حتی با بد نوشتن. بدترین و مبتدیانه ترین و مضحک ترین و بی قاعده ترین حالت ممکن!
چون تا حالا ترسیدی ننوشتی. اونایی که نوشتن هم میترسیدن. ولی با ترس شون کنار اومدن. فرار نکردن. همین!
چون تا حالا ترسیدی عقب موندی. و چون عقب موندی بیشتر ترسیدی. و بیشتر احساس کردی دیر شده.
اگر حتی یک دقیقه از زندگیت مونده باشه، چقدر قشنگ میشه که بنویسی. بنویسی که چی دیدی و چی شنیدی و چی یاد گرفتی و...
بنویس. نترس. بنویس. نترس. بنویس. نترس. بنویس. بنویس...