و كبوتران پا قرمزي كه خود را آزاد ميپنداشتند
و من كه گريخته ام هنوز در زندانم
فتاده ام،
فتاده ام در زندان تنهايي و حتي تو هم به سراغم نيامدي
اي رفته گر،
اي رفته گر آرام تر جارو بزن اينجا همه خاكي اند و كسي بيش گرد و غبار نمي خواهد
بايد كمي دهان بست و كمي عمق نوشت و در سياهي هاي داپریستا(کلیسا) پناه گرفت
پناه گرفت و زانوي اشك را در بغل گرفت كه هواي تو ومن آرامتر شود
كه سرب هاي اين آستين بالاها سنگينتر شود
تپانچه هاي ميمون ها خوش رنگ و لعابتر شود
من هم مثل تو خسته ام از رفتار
ولي
ولي كمي به من قدرت بدهند من هم ميمون ميشوم و تپانچه ميبندم و تو را اي آدم بي عقل با گلوله هاي شهوتم در بند ميكوبم...
سعید مشکبیز
ارمنستان و ايران جولاي ٢٠١٧
*