جیر جیر لولای در بر پیشانی‌اش چین انداخت. سایه‌ای بی‌شکل می‌نالید و به در و دیوار می‌کوبید. پلک‌ها‌یش را فشرد و مالید. هیولا خرناس کشان دست او را گرفت و لنگ لنگان به سوی در برد. در این گیر و دار صدای خش‌خش آمد. موجودی روشن چون کوه پدیدار شد و با هیولا درآویخت. او را مانند دریا در کام کشید و باز پس انداخت. هیولا به سمت او گریخت، اما روشنی به دادش رسید و باز گرفتش. هیولا نیز بر روشنی پنجه کشید و ردش چون زخمی تیره بر پیکرش ماند. هیولا سر چرخاند و دستان تکیده‌اش را به سوی او دراز کرد. روشنی بر سرش کوبید. هیولا به خودپیچید و به در خورد. در را گشود. ناله‌ای زد و ناپدید شد. به سوی روشنی چرخید اما او نیز رفته بود. از سرگشتگی چانه را خاراند.
کنار در ماری چنبره زده یا طنابی حلقه‌وار دید. دستی به چهره کشید، نیمی نرم و نیم دیگر زبر. زیر انگشتانش در مرز دو نیمه، خطی متورم و دردناک همچون ریسمان حس کرد. باز صدای خش‌خش آمد. آبی تیره رنگ زیر طناب جمع شد. طناب یا مار هر چه بود از زیر در بیرون رفت. آب کدر و لزج به سوی او جریان یافت. پایش گرم و خیس شد و از دستش خون چکید. نفسش بند آمد و دستش را به سوی در دراز کرد.
ناگهان در کویری افتاد تفتیده زیر آفتاب که خاکش پاره پاره بود. ناله‌ی هیولا دوباره بلند شد و در بیابان پیچید اما اثری از خودش نبود. صدا رفته رفته اوج گرفت و زمین و زمان را لرزاند. انگار کسی ورد می‌خواند. ناگاه ندا واضح شد:
- مرا ببر! مرا ببر! مرا ببر! ...
بدنش خیس و گلویش خشک بود. اراده را ذره ذره جمع کرد تا سرانجام توانست دهان و سپس دو دیده را باز کند. نفسی کشید و قدری دیگر کوشید تا دست و پا را هم تکان داد. دست به چهره مالید، هر دو سو زبر بود. نفسیش را پر فشار در هوا خالی کرد. برخاست و بر لبه‌ی تخت نشست. پرنده‌ای از پشت پنجره جست و گریخت. یقه‌ی پیراهن را چند بار تکان داد و هوا را در آن فوت کرد:
- ابله! ... شومینه این وقت سال؟!
منظورش از ابله پیرمردی بود که چند سالی می‌شد در خانه‌اش خدمت می‌کرد. تنگ آب روی عسلی کنار تخت را به دهان برد. چشمش تنگ شد. آب درون دهانش را داخل تنگ برگرداند:
- اَه! مزه‌ی کابوس می‌دهد.
انگشت اشاره را وسط پیشانی گذاشت و آن را تا زیر چانه پایین آورد. بلند شد و به شومینه سر زد، خالی بود و تمیز. پنجره را گشود. خنکای نیمه‌شب او را در آغوش کشید. سر به بیرون برد و سینه را از هوای آزاد آکند. به شهر نگاهی انداخت. ناگهان بدنش لرزید. گمان کرد که با گوشه‌ی چشم سایه‌ای جنبان دیده. پس سر به همان سو چرخاند. سایه‌ی خانه‌ها و درختان لرزان در هم پیچیده بود.
به آسمان نگاه کرد. نه ماه پرتو افکنده بود و نه ستاره‌ای می‌درخشید. درست پیش از آن که روی از فلک برگیرد نوری سو سو زد. پنجره را بست و به تخت بازگشت. بدنش خشک شده بود. بالش را برگرداند و سر روی دیگر سو گذاشت.
چشم بست و پشه‌ای از کنار گوشش گذشت. چشمانش گرم شد. میان بیداری و خواب درد خفیفی در کتفش حس کرد:
- این هم از خیس جلوی باد ایستادن.
به خواب رفت.
پشتش درد گرفت. سحرگاه شده بود. با چهره‌ی مچاله و دست بر شکم بلند شد و به توالت رفت. صورت را تراشید و شست. دستی به موهای سیاه و براقش کشید و گوشت دو لب را فشار داد. لبخندی زد و دندان‌ها را وارسی کرد:
- عالی!
نگاهش به جوشی روی بینی افتاد. آن را ترکاند و آثارش را از چهره و آینه پاک کرد. شانه را کمی چرخاند تا از در توالت خارج شود. صدای تکان خوردن صندلی آمد. خدمتکار پشت صفحه‌ی شطرنج نشسته بود:
- صبح بخیر آقا.
- سلام. باز با خودت بازی می‌کنی؟
صدایش بم بود. خدمتکار شانه بالا انداخت:
- خوب، شما که نمی‌آیید.
مرد سری تکان داد و به اتاقش بازگشت. رخت افسری را از کمد درآورد. صاف و خالی از لکه بود. پوشید و دو سوی پیراهن را روی سینه کشید و دکمه‌ها را به هم رساند. بعد رفت و پشت میز نشست. خدمتکار چند برش نان تازه دست‌پخت آشپزِ خانه، بی‌بی، تخم‌مرغی آب‌پز، فنجانی قهوه و یک سیب روی میز چیده بود. افسر سیب را برداشت و بو کشید. با گوشه‌ی چشم به صفحه‌ی شطرنج نگاهی انداخت. یکی دو مهره‌ی سفید بیرون افتاده بود. میوه را روی میز گذاشت:
- باز هم به نفع سیاه؟!
- فکر نکنم ببرد.
خدمتکار آهی کشید:
- دیر جنبیدم!
افسر نیشخند بر لب با قاشق به تخم‌مرغ هنوز داغ زد. ترک پوستش را پاره پاره کرد. صورت افسر سرخ و پیشانی‌اش تر شد.
