هر کدام از ما،معانی مختلفی از عشق را در ذهن می پرورانیم باور و تصویر ما از عشق،زائیده توهمات کسانی است که هرگز نخواستند از حصار خود،گامی بیشتر بردارند عشق در نظر آن ها که هنوز در این عالم،زمین گیر هستند،همان خودخواهی است که با کمی چاشنی ادبیاتی،یک معجون پر از تناقض و زشتی شده اما تلخیش هنوز به کام است و مستی اش راه فرار. عشق اگر غیر مادی باشد که اصلا محل بحث ما نیست عشق مادّی هم مناسباتی دارد که تا عاشق نباشی نمی توانی از آن سخن بگویی عاشق واقعی این گونه میگوید: «عزیز من دو نفر که عاشقاند و عشق آنها را به وحدتی عاطفی رسانده است واجب نیست که هردو صدای کبک ، درخت نارون ، حجاب برفی قله علم کوه رنگ سرخ و بشقاب سفالی را دوست داشته باشند اگر چنین حالتی پیش بیاید ، باید گفت که یا عاشق زائد است یا معشوق و یکی کافیاست عشق ، از خودخواهیها و خودپرستیها گذشتن است اما این سخن به معنای تبدیل شدن به دیگری نیست من از عشق زمینی حرف میزنم که ارزش آن در " حضور " است نه در محو و نابود شدن یکی در دیگری » از نادر ابراهیمی خیلی باید خواند زیاد بودند که عاشق شده اند،اما کم هستند که توانسته اند سخن بگویند نادر حرف میزند،هر لحظه ای که همراهش باشی، او حاضر است. بعدا باید از نگاه نادر به عشق غیر مادی بخوانیم تا چه شود....