ساعت‌ها یا روز‌ها یا شاید سال‌ها میشد که پنجه‌های پایم را در شن های خنک و نمناک ساحل فرو برده بودم و نسیمی از دریا همان چند طره‌ی جسته و گریخته سفید موهایم را روی پیشانیم میرقصاند و چشم‌هایم که به سبب نسیم و نور, نیمه بسته بود صورتم را کمی خمار خواب صبحگاهی مینمایاند.
نقطه‌ی سیاه کوچکی که در مسافت و گرگ‌ومیش به دشواری میشد حدس زد زورقی باشد یا لنج, نگاهم را سخت به افق دوخته بود.
گاه گاه, موجی نگاهم را از نقطه و افق می‌ربود.
من ساعت‌ها یا روز‌ها یا شاید سال‌ها می‌گذشت که نقطه‌ی سیاه کوچک را در ساحل به انتظار نشسته بودم,
.
.
.
نباید پلک میزدی...
