
یکی از مهمترین موانعی که باعث عدم موفقیت سازمان ها در رسیدن به اهداف و برنامه هایشان می شود، فقدان اطلاعات، فقدان اعتماد و فقدان آن چیزی است که به آن سکوت سازمانی می گویند
سکوت یعنی من، نظر، ایده و اطلاعاتم را راجع به مشکلات سازمانی بیان نمی کنم.
حتی در این شرایط افراد در صورت تقاضای مدیر برای بیان نظرات، احساس ناامنی دارند و به همین دلیل به صورت ناخودآگاه یا خودآگاه تصمیم به سکوت می گیرند.
یادمه مدیر یک مجموعه ای همیشه اعتقاد داشت که روحیات کارمندان خودشو میدونه و کاملا هر فرد مناسب با شغل خودش استخدام شده و هر کس هر جا ایرادی می بینه سریعا بیان می کنه، اما به مرور و با بررسی رفتار پرسنل متوجه شدم که کاملا اشتباهه و این مدیر فقط پذیرای نظرات مثبته و هر نظر منفی مساویست با بداخلاقی، کاهش حقوق و در نهایت ایجاد یک جنگ روانی و استعفاء کارمند.
نتیجه این روش افزایش چاپلوسی برخی از پرسنل و در نهایت به دنبال نیرو بودن این مجموعه بوده و همچنان ادامه دارد...