من هرروز دربهدر دنبال گمشدههایی از خودم میگردم؛ تکههایی که حداقل تا سال پیش با خودم داشتم، اما مدتهاست میدانم دیگر در وجودم نیستند و باید آنها را از آدم یا اتفاق تازهای به عاریه بگیرم؛ چیزی نزدیک به امیدواری یا حتی خود آن. همین یک کلمه که باید دوباره آن را به تن و روانم برگردانم.
دنبال نورهای کوچکی میگردم که شاید این دخمه تاریک را راحتتر تحمل کنم. نمیدانم کی و کجا دوباره این در باز میشود و آن حجم بزرگ نور را در آغوش میگیرم(میگیریم)؟ فقط میدانم که یک حفره بزرگ از نبود آن کلمه پرحرارت و زندگیبخش توی تنم درست شده که با هیچچیز دیگری پر نمیشود.
نهنگهایی شدهایم که آمادهایم خودمان را به ساحل برسانیم و برای همیشه تمام شویم. دیگر نهنگ این دریا و این طوفان نیستیم؛ این موجها از ما موجود دیگری ساخته. حداقل از من که خستگی تلاطم همیشگی را هرروز احساس میکنم و خیال میکنم شاید آن ساحل دور و خشک جای امنتری است.