نوشتن تو فضای عمومی برای من همیشه چالش بزرگی بوده. اینکه دیگه سخت نیست، داستانی طولانی داره که شاید بعدا توضیح دادم. مهمترین دلیل دل ندادن به این فضا این بود که فکر میکردم چیزی برای نوشتن ندارم و هرچه هست مربوط به مسائل شخصیه. خلاصش همون چسناله است که برای کسی هم جذاب نیست. حالا مدتهاست که فکر میکنم نوشتن برای نوشتن برای من اهمیت بیشتری داره و فارغ از اینکه موظف نیستم چیزی تولید کنم، ارزش هر روز نوشتن و ثبت داستانهای عجیب این روزها کم نیست.
تا قبل از این، فیسبوک تنها جایی بود که مینوشتم، حالا اینجا بیشتر از همیشه خواهم بود. برای خواننده، هیچ اهمتی نداره ولی برای من شروع یه حرکت بزرگه. درونگراهایی مثل من راهی نیست که نرفته باشن تا ترسهاشون رو رد کنن. ما استاد شروع کردن شدیم: هربار تو زمین خودی شکست خوردیم دوباره از اول شروع کردیم، چون چاره دیگهای نداشتیم. استاد حساب و کتاب قبل از حرکتیم و تا فیهاخالدون داستانو چک میکنیم. ما داستانهای زیادی از خودمون داریم:)