بعد از سالها - چند سال شد؟- دوباره وبلاگی که دوست داشتم را خواندم و دلم خواست چیزی غیر از نوشتههای بیفایده هرروز بنویسم. برای خودم، درباره خودم و بدون نام خودم. چیزی که بیشتر شبیه من باشد را از سرم بیرون بکشم، شاید خلاص شدم. این روزهای نکبت را، سیاه را باید دوام بیاورم و از این مهلکه بیرون بروم- ترجیحا سالم و زنده- اگر نشد هم نشد، حداقل کمتر توی سرم با خودم حرف میزنم. برای اینکه از صدای خودم خلاص شوم، به صدای دیگران گوش میکنم. توی مترو و اتوبوس به صدای هام شهر و آدمها و تلق تلق واگن گوش میکنم. یا صدای خواندن یک متن را به شنیدن حرفهای خودم ترجیح میدهم. اینطور بهتر است، آدم کمتر با خودش درگیر میشود و دست به یقه نمیشوم که چرا فلان شد، چرا بهمان شد؟ چرا سخت شد؟ قرار نبود این بشود و الخ. این یک تمرین واقعی است، برای اینکه راحتتر روزم را به شب برسانم و صدایی غیر از خودم را بشنوم. آنقدر جدی که شروع کردهام دوباره پادکست گوش میکنم. قبلا - شاید ته دلم هنوز هم - فکر میکردم کار آن آدماداییهاست. الان خودم از آن اداییها شدم که چیز توی گوششان فرو میکنند تا یک دیوار بلند درست کنند و توی خیابان راه بروند و با تلفات کمتری به خانه برسند.