چند روز پیش یه جملهای به نقل از یه نویسنده مشهور خوندم (شاید به اسم اون نوشته شده) که همه زندگی توی موقعیت بحرانی رو همه بلدن، اینکه چطوری روزمرگی رو پشت سر بذاری مهمه. با بخش اولش مخالفم، ولی با بخش دوم دارم زندگی میکنم. من بلد نیستم چطوری روزمرگی رو پشت سر بذارم. نمیدونم وقتی که «اون» فعل با اهمیت رو انجام نمیدم، چه کنم؟ همین زندگی روزمره شاید برای خیلیها آرزو باشه، ولی من بلدش نیستم. فکر کنم گذروندن روزمرگی هم یادگرفتن میخواد. اینکه چطوری لابلای کارهای تکراری و (در ظاهر) بیارزش غرق نشی، آتش امیدواری رو روشن نگهداری و گذر عمرت رو نشمری. سختترین کار جهان!