نميدانم ديگران افسردگيشان را براي چه ساعتي ميگذارند و ساعت مشخصي برايش دارند يا نه؟ ولي من دارم. در همين يك هفته پيش بين شش تا هشت صبح و 12 تا سه بعد از ظهر ناخوش ميشوم و همان موقع است كه بيشتر از ساعتهاي ديگر گريه ميكنم.
ساعت خوبي براي از دست دادن روحيه نيست و آدم عادي آن ساعت يا خواب است يا كار ميكند. من هم آن ساعتها يا كار ميكنم يا تازه بيدار شدهام اما همزمان ميتوانم افسردهخو هم باشم. اين صريحترين و واقعيترين چيزي است كه ميتوانم خودم را ببينم. جالب است! هيچوقت اينقدر رو راست خودم را ته چاه توصيف نكرده بودم. واضحترين شكل از غمگين بودن.