هرچه بيشتر ميخوابم، خستگي از سرم بيرون نميرود. بين شقيقهها و چشمهايم مانده. انگار دو دست، سفيدي چشمهايم را توي مشتشان گرفتهاند. كاش ميتوانستم به صاحب آن دو دست بگويم رهايشان كند.نالههاي ساعت شش بعد از ظهر است و نزديك به خالي شدن من، حتي چيزهايي كه از صبح دربارهشان فكر ميكنم هم از سرم ميپرد و يادم نميماند. مثل اينكه بوي چيزي، عطري مانده باشد و صاحبش رفته باشد، فكرهايي كه دوست دارم دربارهشان بنويسم هم ميروند، فقط بويشان ميماند. بوي فكرهاي امروز گس است. قرار است فردا استراحت كنم و اوضاع - حداقل تا الان- خيلي تلخ نيست.