تو سالن انتظار نشسته بودم و منتظر بودم برم داخل اتاق سی تی اسکن؛ با گان و کلاه و ماسک و کفش مخصوص. کسی به جز من اونجا نبود. خوشحال بودم که بعد از چند روز با خودم تنهام و هیچکسی نیست. فقط به سهیلا و میثم گفته بودم که کجا میرم. اگر اتفاقی میفتاد کسی بود که در جریان باشه، اما نگفته بودم کدوم مرکز تصویربرداری. گفتم اگر خبر انفجار یه مرکز تصویربرداری پزشکی رو بشنون، حتما نگران میشن، بهم زنگ میزنن و میبینن که گوشیم خاموشه. بعد باقی اتفاقا خودش میفته؛ مثل ریخته شدن آب روی زمین. کسی هدایتش نمیکنه، خودش میره.
چرا باید احتمال بدم که اینجا میمیرم؟ اون هم حین سیتیاسکن، توی اون محفظه، در حالی که دستهام بالای سرمه و روی تخت دراز کشیدم؟ چون یک ماه پیش 19 نفر توی یه مرکز تصویربرداری پزشکی مردن و من اسم یک نفر از اونا رو هم نمیدونم.
مثل 14 هزار نفری که از اسفند تا حالا مردن و اسمشون قاطی روزی 200 نفر، 100 نفر، 150 نفر رفته لابلای پروندهها. اگر شانس بیاریم دوستانمون اسممون رو هشتگ میکنن، چند روز درباره ما حرف میزنن، عکسهای مشترکمون رو دست به دست میکنن و چند هفته دیگه تبدیل به یک جای خالی میشیم. ترس از ناشناس مردن،بدون آمادگی و ناگهانی رفتن در حالی که برای زنده موندن شب و روز رو بهم گره میزنیم، ما رو رها نمیکنه. از وقتی اولین آدم نزدیک به ما میره و دیگه برنمیگرده این ترس آغاز میشه؛ اولین مواجهه با یک جای تا ابد خالی. مثل 17 تیر 87 که نشستم بالای سر پدربزرگم و براش یاسین خوندم. دختر! اون واقعا دیگه از جاش بلند نشد. واقعا زیر یه پارچه سفید بود و من داشتم از دیگران تسلیت دریافت میکردم. فردای اون روز روی سنگ قبرش تاریخ تولد 15 سالگی من با تاریخ فوت اون یکی شد.
اروین یالوم میگه بعضی از روانکاوا فکر کردن به مرگ رو به خاروندن جایی که نمیخاره تشبیه میکنن. یا اینکه میگفتن مثل خیره شدن به خورشیده؛ میدونی چشماتو آزار میده ولی به این کار ادامه میدی. من ترجیح میدم به این خورشید زل بزنم تا یادم بمونه همیشه هست و باید بیشتر بدوم به سمت زندگی.

*اسم کتابی از اروین یالوم