شقيقه سمت چپم تير ميكشد، 12 ساعت است كه فقط كار ميكنم و طبيعي است كه واكنشهاي بدنم شروع شود. بايد كم كم به بيشتر بيدار ماندن و كار كردن عادت كنم. سر و چشمهايم هنوز عادت نكرده، ولي ساعت بدنم تنظيم شده روي 5.30 صبح. بدنم بيدار ميشود، سرم بيدار ميشود، خوابهايم تمام ميشوند و ميفهمم كه گرما عرقم را درآورده، ولي چشمهايم بيدار نميشوند، دوست دارند خواب را پشت پلكهايم نگهدارند.
سمت تاريك و ترسناك زندگيم ايستادهام و فكر نميكردم شروع 30 سالگي اينقدر دلگير باشد. هرچقدر 30 سالهتر ميشوم، جلو رفتن سختتر ميشود. هميشه همينطور بود،حالا جهان اطرافم هم زندگيم را شلوغتر و عبوستر كرده. من با آن روي ديگر زندگي سر ميكنم و فقط براي ادامه دادن، به چيزهايي چنگ ميزنم. نشستهام روي يك تخته پاره و رها شدهام توي اقيانوسي از تاريكي و چيزي، نيرويي كه متعلق به من نيست مرا به جلو ميراند. دارم زندگيم را به شكلي ترسيم ميكنم كه حداقل كسي بيرون از خودم هم آن را بفهمد. به جاي همه آن ساعتهايي كه نتوانستم بگويم ايستادن روي زميني كه من هستم، چقدر سخت است، اينجا مينويسم، هرچند دير و كم.
توضيح ماجراهايي كه از سر ميگذرانيم را جاي ديگري يادداشت ميكنم كه از يادم نروند- نميدانم چرا دوست دارم همهچيز يادم بماند- اينجا آن سمت ديگر چشمهايم را مينويسم كه چيز ديگري ميبينند، گاهي هم نميبينند. مثل حالا كه آنقدر خستهام كه چيزي نميبينم و فقط صداي كيبورد را ميشنوم.